صندلی ِ من

کوچ به اختلال

2010-04-21T07:04:00.000-07:00

بعضی آدما ندیده به دلت بد می شینن، مثل فروغ عزیز که به گزارش ِ دوستی اسم اش را با قباحت از لیست کتاب ِ شاعران و نویسندگان ایران و جهان حذف کرده اند، وقتی شنیدم خنده ام گرفت از این که این ها چقدر خودشان را مضحک می کنند. از این به بعد کوچ می کنم به اختلال برای ِ کلام های ِ دیگرم.
http://ekhtelalat.blogspot.com/

تنهایی ام برای خودم تنهاست

2010-04-19T13:13:00.000-07:00

دیگه اصلن مهم نیست، دیگه حرفی نیست، حتا یه کلمه.

.

2010-04-18T11:50:00.000-07:00

خالی شدم.

رسیدم به کوچه بن بست

2010-04-18T11:41:00.000-07:00

یک روز بیدار می شی و تصمیم می گیری، چه تصمیمی؟ نه تصمیم کبری نه تصمیم صغری، نه سوسن خانم. تصمیم می گیری هیچ وقت فراموش نکنی تا چه حد شیفته ی نوشتنی، بعد شروع می کنی به نوشتن. به خودت می یایی می بینی کاغذای که برای نوشتن جلوت گذاشتی رو با کلمه های ترکی پر کردی، راستی چی می خواستی بنویسی؟ آدم گاهی واقعن نیاز به هشیش داره واسه تحرک ِ ذهنی، گاهی نیاز به تریاک داره برای تعمق ذهنی، گاهی نیاز به الکل داره واسه جوشیدن مهر. ولی خوب وقتی نیست باید ذهن یه زحمتی به خودش بده بی زحمت.

هیچ

2010-04-18T09:13:00.000-07:00

یک، دو، سه... به این می گن شمارش، می دونم نبوغ نکردم. می دونیم نبوغ یعنی چی ؟ از بس به این ماجرا فکر نکردم فکر کردم

شاید نابغه باشم که بلدم بشمارم وان، توو ، تیری، بیر، ایکی، اوچ. نه من نابغه نیستم. هرگز نبوده ام. ولی بود بیشترین چیزیه که

بهش فکر می کنم، مثلن این که امروزم نبودی ... .

دوستان تازه ام

2010-04-17T11:37:00.000-07:00

موسیو هیچ کس همیشه به مادام توخالی خاییه اش را نشان می داد که من دارم و مادام نگاه می کرد که این موسیو هیچ کس چقدر به اضلاعی که می شد نباشند می بازد و هرگز سینه هایش را نشان نداد که من دارم، آخر حرفی برای گفتن با موسیو هیچ کس نداشت، موسیو که فکر می کرد مادام شاید تحریک شود و داشته هایش را رو کند، بلند و بلند داد می زد که ببین من دارم و مادام مدام و مداوم از موسیو خالی تر می شد و روی خطوط ِ دیوار دنباله ی یک خط مارپیچ را مدام و مداوم می کشید

تایپ ِ پشت سر هم

2010-04-16T16:45:00.000-07:00

می خواستم یه چیزی بنویسم این جا ولی همین چند خطی که نوشتم هم از بس که چیز بود پاک کردم دیگه نمی شه اون تیپی نوشت ، بد یا خوب اش رو نمی دونم.. اصلن نمی دونم آدم باید چه چیزهایی رو بدونه و چه چیزهایی رو ندونه این عادت که باید همه چیز رو بدونی رو بریز دور. ما شبیه همدیگه نیستیم مخصوصن ماهایی که خیلی شبیه همیم اصلن شبیه همدیگه نیستیم اصلن چرا باید شبیه همدیگه باشیم که شباهت رو باورمون بشه... مثلن بیا یه فلش بک بزنیم به چند سال پیش همون سالهای ِ اوج ِ چیزفوردگی ِ من که چیزهایی برای ِ گفتن داشت ولی چیز شعر سر هم می کرد و من این را باورم شده بود که شاید ما شبیه هم باشیم ولی خوب نبودیم که بود و نبود این بود باشیم و این نبود بود شد برایم از معنی و تجربه که می گفتند کسانی که کرم داشتند که نباید شبیه همه مثل هم با هم باشیم وقتی نبود آدم ها را می بینم بودشان برایم باور و باز باوری می آورد. همیشه دوتا آرزو داشتم بزرگ، بچه بودم دومی اش بازیگری بود سومی اش نوشتن، بزرگ شدم دومی اش نوشتن بود. توقع از واقع ِ وجودم ترشح می کنه و کند پیش می ره به اضلاع ام، در واقع واقعن گاهی از تو می پرسم سوال هایی که بلد نیستم چطور در جمله ها سر هم می شوند، مثل همان شب ها که تا صبح با هم بحث هایی می کردیم که به عقل جن هم نمی رسید یا همان شب که با هم تا تهران رفتیم و صبح در شیراز هرچه زور زدم بیدار نشدی و باز من افتادم به غرغر من زیاد هم غر نزدم. گاهی برای این که نمی دانم چیست یا از کجاست یا به کجا می رسد دلم خیلی می گیرد و دل که می گیرد نواقع به واقعیات وجودم چنگ می زنم که چالش زمانه را دریابم. گذاشتن یک پست کس شعر که خجالت ندارد من از این پست ها زیاد گذاشتم.

................................................................................

یکی از بدی های تایپیست بودن اینه که بعضی وقت ها نه خیلی وقت ها صفحه بلاگ رو باز می کنی و تند تند می نویسی و هی می نویسی و هی می نویسی بد به این نتیجه می رسی که من اصلن نویسنده می شم؟ خیلی نوشتن دوس دارم، مثل یه بیماری ته ندار، مثل یه خواسته ی به هیچ جا نرسیده، مثله یه چیز ِ در وجودم وول وول می کنه که چرا می لولی و من می گم باید بگم که باید بنویسم که باید نویسنده بشم که باید که باید که باید و این مهم می شه، بد انقد مهم می شه که اذیت می کنه بعد انقد اذیت می کنه که عزیز می شه بعد نمی شه که بگی من گفتم باید یا این باید سر انگشتام بود یا تو مغزم بود بعد یاد شعرهای مسخره ی اول سواد دار شدن ات می افتی خوب که چی مریم حیدرزاده هم از سواد دار شدن ایناش شعر می گفته . نه دیگه انقد هم خودت نکن تو کلما، ولی باید یعنی این باید شاید نیست. .. من نمی دونم ولی می دونم که گاهی دیر چشمام رو باز می کنم، گاهی حال باز کردن اش رو ندارم بعد می فهمم که چی به سر کلمه هام اوردم یعنی یه چیز بد که چیز خوبی نیست سرشون اوردم که این کار رو نباید با کلمه کرد در واقع کار خوبی نیست که کلمه رو کوتوله بکنی. کلمه کلی حرف داره واسه سر هم کردن. بن آرکاداشلارمِ چوک اوزلییورُم جان. بن یِنی سوزجوک لاَرَ ائحتیاجیم وار، یِنی سوزجوک نردسین؟

من و علی

2010-04-12T10:48:00.000-07:00

مهر ِ مهربان ِ ساده و صادق

نیاز فوری به جمع رفقا، نیاز فوری به حضور ِ تو

2010-04-12T06:44:00.000-07:00

موجود سر به راهی نیستم، باید ها همه از دم زیادی ان... من هم از همه چیز بدم می آید، چیزهایی که خوشایندم باشند هم همه جا هستند و نیستند.
مدید مدتیه که شدید دلم می خواد دیگه وبلاگم رو آپ نکنم، دیگه هیچ جا رو آپ نکنم ولی این کرم که در کائنات نمی دانم چه نام گرفته دست از جان من نمی کشد بیرون، حرفی برای گفتن ندارم که با دیگران شد زد زیرایی می شود برای کس شعر رد و بدل کردن در مکالمات و کلمه به کلمه از هم پاشیده تر می شود ذهن ام. حوصله ام از آدم بودن و نیازهای ِ غیر نیازهای ِ دوست دارم سر می ره گاهی و امروز هم کسی نیومد یه کامیون پول در خونه برام پارک کنه، شاید فردا بیاید... به هر حال حالیم شده که روزها و روزنه ها را باید پر کرد به هر حال با هر جان کندنی که کند پیش می رود. من که حوصله ام از این همه نیاز سر رفته، نیاز ِ به نظافت، نیاز به دستشویی، نیاز به سکس و نیاز به نازهای ِ ذهن که سر جمع همه چیز با هم به پول بستگی داره. همه چیز و یک هیچ بزرگ مثل تابلوی ِ توقف ممنوع جلوی ِ چشم امه که کاهن ِ پیری پشت این تابلو داره تجاوز می کنه به دخترکانی همه از دم دیوانه. در واقع واقعن خسته اگی عظیم و رخ داد فجیع این است که روی ت نشود مدام خسته باشی و همیشه هم از قبل خسته گی بیشتر بگاید جسم و جان ات را. ذهن خسته را باید به خطوط ِ لحظه سپرد. من واقعن عاشق اون کلمه شدم، زرق و برق اش من رو گرفت، رمز و رازش، سوخت و سازش و آخر ِ سر به این نتیجه رسیدم که همینه شاید سِری در کار نیست. خسته امه دلم دایره رو می خواد که دورش دورتادور بچرخم و هی بچرخم و هی بچرخم و هی بچرخونتم و هی بچرخ تا بچرخیم. باید راز ِ نهفته رو بیرون کشید و بعد که دیدی چقدر ساده شد، بدت می یاد. دریا بیا من بخور. باید اول می نوشتم صبح از صدای قطره های آب که رو بالشم می چکید بیدار شدم، خونه از شدت رطوبت دم کشیده بود و من دلم می خواست یک کاری کنم ولی حس اش نبود، انگار هیچ وقت نبوده، فقط به باید ها روی ِ خوش نشون بده دنیا پر از بایده...

به اون آدمه که تو خوابام می یاد باید بگم فعلن خفه ام نکنه

2010-04-11T15:51:00.000-07:00

امروز صبح همه ی احساسات به صورت فرا اغراق شده ای بهم حمله کردن، شدیدن احساس ِ اَبر اَنی ه. چون همه شون با هم یه پوچی ِ خیلی پوچ رو تو ذهن ام فریاد می کشیدن... بعد احساس کردم که شدیدن به پول نیاز دارم، نه یه پول معمولی که یه پول خیلی زیاد، زیادی زیاد نه ولی خوب زیاد. بعد شب که با دوست پسرم حرف زدم خیلی حالم بهتر شد، بعد دوباره فهمیدم الکی فکر می کردم حالم بهتر شد، چون و فقط چون اون پول ِ زیاد رو نداشتم و اون پول زیاد همه ی مشکلای ِ زندگی ام رو حل می کرد و داشتم فکر می کردم شاید مثلن تو یه کیف افتاده باشه بالای ِ برج گلاتا که من برم برش دارم ولی حالش رو نداشتم پشت سر اون همه آدم تو اون صف مسخره وایسم، تازه یه حسی بهم می گفت یه دزدی تو اون صف همین چن لیری هم که دارم ازم می دزده، یه خورده تو دلم به دزده فحش دادم. بعدم الهه که تصمیم گرفته بود بریم برج ببینیم گفت یه روز دیگه بریم ببینیم و آخرش هم نفهمیدم پول پیدا می کنم یا پوولم رو می دزدن و یکی از مسائل مهم زندگی ام حل نشده و پا در هوا رها شد.

2010-04-09T04:42:00.000-07:00

گاهی حوصله ات از جیب های ِ خالی ات سر می رود، سر بار ِ لحظات ات می شوی. وسوسه ی کلمات تازه تو را مثله یک تاتاری ِ در انزوا تلخ می کند. زندگی که از نظم سرچشمه بگیره زندگی نیست. من عاشقانه اون دنیای ِ بیمار رو لیس می زنم. بعد تصمیم می گیرم آدم شوم و همش تقصیر دلم است که غیر عادی زیاد تنگ می شود...

پیامبر ِ فاحشه ی ِ ذهن ام ظهور می کند
من آمار ِ بدهی هایم را سر هم می کنم
تو ته مانده ی نگاه را دریغ می کنی
من هوس مرگ کرده ام
سالی، ماه ای، روزی
می رسد که راز ِ رسیده ای در دستان ات
پل پل می کند مدام
آن راز روز ِ من نیست
تنها و تاریک و کم حوصله از پل پل می شوم

من عقل کل ام

2010-04-08T16:06:00.000-07:00

همراه سیگارها خودم را دود می کنم، خاطرات تلخ را فوت می کنم. بنیان گذار لحظه هایم نباشودین

یک از هزار و یک یک ، یک

2010-04-08T16:00:00.000-07:00

من به خدا ، شمشیر و خون اعتقاد نداشتم. من تنها بودم و تنهاییم را در قاب تنهایی ام طلوع آندم. گاهی جیب های ِ خالی ام گرم ترین جای ِ دنیا می شوند.

2010-04-08T15:44:00.000-07:00

به کلمه ها گفتم کله ام نمی کشد دیگر

به آدم ها گفتم دل می رود ز دستم

به ثانیه ها گفت صبر حالیشان نمی شود

به لحظه ها گفتم شیرین نبودند

به کابوس ها گفتم هیتلر هم انقدر وحشیانه شکنجه نمی کرد

به مردها گفتم ...

و دوستانی که دوستشان دارم...

یک باور ِ اصیل

2010-04-08T15:40:00.000-07:00

من ایمان آوردم که این صندلی همیشه خالی خواهد ماند خواه تو را باور شود خواه نه

وقتی که دل خشک شدن اش می گیرد

2010-04-08T15:32:00.000-07:00

از بهر بوسه ای ز لب اش جان همی دهم
اینم همی ستاند و آن ام نمی دهد

وقتی که به بهانه ی یک قران آدم ها از هم دور می شوند، همی به خواب می رم. تو خانه یک لحظه ی ِ خالی هم شوک ام می کند. می ترسم از نا آبادی ِ این همه وجود. حوصله ام از قوانین ِ زندگی سر می رود. دلم می خواهد تیپا بکشم زیر خودم که خیلی خسته ام از خسته گی های تکراری و مکلف به تکرار اش. این هم از این.
عکس هام رو دوست دارم مخصوصن اونایی که توشون خوشکل شدم، پس عکس می ذارم تا ابد تا همیشه تا این جا تا اونجا تا هرجا. جا به

توضیح نامه

2010-04-08T06:43:00.001-07:00

نباید می گفتم دیگه به این دست بندهای سبز اعتقاد ندارم، یا به مردمی که تو خیابون می آن باید می گفتم آدم هایی بودند که دلزده ام کرده بودند از فضا.

لحظه های ِ خوب

2010-04-04T01:50:00.000-07:00

خوش شانسی بودن در کنار ِ خوبان است.

یهو، یهو هو هو

2010-04-01T14:31:00.000-07:00

یک عالمه واژه را بیا دایورت می کنم روی ِ تخم ام، از تو. از اون. از ویراث دار ِ روزنامه ی ِ کسی نمی خواند. بعد یک موجود ِ خسته اخراج می شه و بسته می شه و شاید شروع را باید شیفته ی ِ خنده کرده را باور کرد که کلمه ها را کسی نیست هوی کند. می رم بخوابم و تاوقتی که جا داشته باشه کلمه تف می کنم تو روی ِ ملت ِ مسخره

کس ننه اقدس

2010-04-01T14:20:00.000-07:00

باور به درد دیگران می خورد نه من که مال به مال به گا از آ نیمه ی به الف رسیده شروع شده ام و شاعر به شش هشت من شیفته نشو. این بازی ِ کلمه است که کلمه باز ِ قرتی ایی مثله من از ذات این کاره و همه کار بوده با چنین کاری که از کلمه شروع می شه که کله ام را کوک کنم با کدر شدن. از آدم ها خسته شدم از بس که می گن شل ای و شورش رو در اوردن با این زور گویی چطوری آقای ِ هجای ِ بد قیافه ی ِ بی ریخت ِ نکبت با اون چک و پوز ِ دایورت خورده پهن می شم کف ِ حکم ِ حمام ِ خونه مردم و موریانه در وجودم می پیچه با پیچ ِ چرمینه ای که اصلن هم اصل و اصول دار نیست. من ِ واقعی خسته خمار ِ خانه به دوش از زیر بویش با بیداری به بهادری ِ بیماری ِ ادامه دار می رسد . من و باور به بروز ِ ادامه دادن که ادامه ی ِ این خط رو بخون
د تند تند بخون خره که خانه رو باور کنی از خزان ِ کلمه بعد ادامه بده که باید ادای آدم بودن در می یاد که باید بهش ایمان بیاری که باور نکن برده ها رو باور حقیقته. برو آخرین مرد آریایی، صدمین مرد آریایی، وسطمین مرد آریایی. تو هم برو بمیر خاطره ی خوش ِ قدیمی خیلی هم خاطره ی ِ بدی بودی بدترین بیشترین ادامه ی ِ خط ِ پنج. دیگه دوست داشتن بار ِ اضافه ای . می ترسی از شنیدن جمله اش که یکی داد می زنه زر نزن از ضایع بودن ادامه و یک جمله از گلویی بیرون می زنه: آزادی سکسی رو می گه دیگه. اِ این یارو هم ته دیگه؟ کجا بودی وقتی من یخ کردم تو شرایط ِ تخمی ِ تیر کش من کیر کش خودت باش رفیق قدیم و من دیگه باسه مردم غری ندارم. اصلن با کسی حرفی ندارم فقط یک مشت حروف دارم واسه سر ِ هم کردن و هر هر می خندیم از خیلی وقت پیش حرف می زنم و از همون روزا زار می زنم

خونه...

2010-04-01T10:53:00.000-07:00

باز هم تکرار ـ باز هم مخ های هندلی، هی دود می کنند.. سیگار من کجاست. دلم برای خودم تنگ شده...

ایمان ... نداریی ام دارد می شود

2010-03-31T11:00:00.000-07:00

فروغ ِ همیشه عزیزم به مادرش گفت دیگر تمام شد، گفت همیشه گفت همیشه چی می شه، همیشه زودتر تموم می شه. می دونستم این طوری می شه. می دونستم نباید به هیچ کس ایمان داشته باشم چون یه احمقی به حرف یه کس کشی باورش می شه که تو بغل یکی دیگه خوابیدی. دیگه آدما رو نمی بینم، همه چی برام کلی و پرته. فک کنم همیشه همین طور بوده، یکی داره اشک می ریزه و مدام تکون می ده یه جنازه رو که ببین که نگاه کن.. حتا این هم نیست فقط دلم می خواد با یه نفر حرف بزنم، حالا از هر چی.

این رو نگاه کن

2010-03-31T02:47:00.000-07:00

آروم، خسته، یه بیماری ِ معمولی وبلاگ رو شبیه دفترچه فنری سریع و تند تند پر می کنه. آخرش هم اولش رنگی نشد. این می گه مزیت فاصله فصل های ِ غریبه نه فصل تازه ای به زور در جمع می مونی که از پارگراف دیگران خط نخوری و نمی فهمی این چیه و مدام و مداوم چت می زنی. خسته شدی از چت بودن و پرت بودن. کلن دوست داری بگی ای دنیا کلن به تخم ام ولی زل می زنی به دریا و می گی بیا من رو بخور. این حال و حوصله نداره. حس های ِ مرموزی به روز اش می کنه. دوست دارم نوازش اش کنم. بغل اش کنم. ولی واقعی نیست

یک تن سبک ـ یک چتر سنگین

2010-03-30T01:31:00.000-07:00

چتر بدهی روی سر می گیرم که خیس نشم، از خودت خجالت بکش که به خوبان شک کردی، سنگ سنگ سنگ به سیاره ی ِ تخمی ات تا سنگدون ات پر شه بعد پولات رو بشمار که شمارش همیشه زود و وقت نگیر پر می شه و به بانو بگو به این بگوید دلتنگی که دل را آمار می دهد. اون آقا چه می کنه که حالی از ما نمی پرسه تو اون خونه ای که اتاقی رو رنگ می کنن. انگار رنگ بزنن به روح ِ آدم. بعد الناز پر رنگ نوشت یادگاری از اصغر و الناز و فلاش زد آبگرم و مرد ِ محبوب نوشت نسیم دیدی منم رفتم و یکی گفت خط بزن بنویس علی دیدی منم رفتم. یه بی حسی بدی که پر از حسه پیچیده تو وجود ِ الهه یِِ همیشه عزیز و سلماز از دست آدم ها که خسته می شه می گه به تخمدانم و الناز کف خیابون ِ زند داره می دوه دنبال علی که بش گل بده و که دوستام چقد گل ان. اردلان اخم می کنه و می گم داداشی که هیچ وقت این طورش را نداشتم دوس دارم که گور ِ پدر دلخوری ها و لی لی می نویسه روی دیوار اتاق کاندوم پا طلایی دوست و رفیق مایی و من می کنمش کامبیز و الناز غش می کنه از خنده و دلم می گیره حالا هرچی به این امین بگی خدای ِ کاغذی رو بزن نمی زنه که و تو داد می زنی همش دلم می گیره ... به آقای ِ روی مخ ات می گی به تخمدان ِ دوست دخترم ما می خندیم، من مست می شوم با اشک های ِ نازگول ِ نازم و شبنم مربا می مالد و خنده از قهقه بیرون می ریزد. همیشه از دیروز دلتنگ تر آمار می گیری سوتی های ِ بی نظیرت رو و نظر می ندازی به زاده های ِ ذهن ملنگ ات بعد دلم می خواد داد بزنم تو جهان نما که تمام جهان رو آمار بده یادته علی ای کارون ای کارون آهسته ران آرام ِ جانم می رود. طاقت که طاق می شه واسه یه گوشه موش شدن که ترحم برانگیز نباشه و این که این الهه چقدر خوبه چقدر خوب

که دوستتون دارم و یک سه نقطه ی ابدی پشت نگاه ام

2010-03-29T13:52:00.000-07:00

دلم لمس دستاتون رو می خواد، دلتنگی کنار ِ هم و با هم. خانم شما فارسی حرف می زدید می شه بگید چه جوری برم ... من ام این جا غریب ام. که دوست تون دارم و دورید، آخ

2010-03-28T22:26:00.000-07:00

همیشه یه مشکلی هست، یه مشکلی که من درکش نمی کنم. اصلن نمی فهمش، اونم اصلن من رو نمی فهمه

اَه ه ه ه

2010-03-24T17:05:00.000-07:00

من و خستگی ِ مرموز از رموز هستی با روز ِ روشن از شر ِ تاریکی که یکی یکی می پیچه به تاپیچه ِ چته؟ هیچی بابا آدم درمونده نمی تونه به موندگی ِ خودش بناله با خودش دیگه دکی بابا، این یکی هتل اون یکی آدم و آدم رو آدم کم کم حافظه ام داره گازم می گیره که دیگه می ترکما و فقط نگاش می کنم. بیشتر از این از چشم ام بیرون نمی زنه اگه می زنه انگار که نامحرمه و بقیه رو گاز می گیره که گیره و بعد هم گیره. یه شهریه، یه جاییه و آخ کافه فروغ بازم باز شده که بشه شروع الافی ِ مهربون ِ آی بیا دور ِ هم. خوبی دلتنگی اینه که آدم سنگ نمی شه. خسته ترم می شه وقتی می بینم آدما یواشکی مواشکی شک می کنن. دیگه حالم از حوصله ام خارج بشه چی می شه. خونه کجایی، کی پیش من می یایی. هیچی شدم نیست که هیچی بودم هستشه. یکی غصه اش نداشتن اشه یکی غمه اش غصه ی اون یکی اشه و دلت یه خورده مهربونی بیشتر می خواد که خواست ات رو ارضا کنه که بگی ای وای از دلم که ای کاش بر دلم و کمی که همیشه حاضری حضور بزنی ولی می دونی این کثیفه و و اوسکول می شه شعورت از شغرهای ِ پشت ِ سر هم که شاید به شیرینی شهدا ی ِ راه ِ روشنفکری که شیفته ی ِ شمیم می شود.ای کاش داوری داوری داوری در کار بود

غربتی بیشتر غریب بود

2010-03-22T15:29:00.000-07:00

دچار توهمات فانتزی شدم و شیرین می زنم از شر کلمه ها. مردم به نظرم مسخره می یان، احساس می کنم تو کمام. کیر تو دهن عالم و آدم. هیچی برام مهم نیست، همه چی برام مهمه. غربت آدم رو غربتی می کنه جدن. حالم از این کارای تخمی که بهم می دن بهم می خوره، می خوام همه چی مرتب باشه ولی هیچی مرتبت و مرتب نیست. همش دلم می گیره، همش تنم اسیره.. همش دلم می گیره، همش تنم اسیره. از زور دلم به عالم و آدم فحش می دم. آقای مدیر نسبتن مهربون ولی این جا همه یه مشت غریبه ی ِ پشت ِ سر ِ همن. جدی جدی احساس می کنم دارم جر می خورم از دست این غربت. کیر تو دهن فاصله... یه مشت حس پشت ِ سر ِ هم ِ بهم حمله کردن. می تونم یه راست برم تا برج زهر مار ولی جاش نیست خودم باشم. دلم گرفته، دیگه محکوم کردن برام به اشاره ایه. کاش بودی و می دیدی نابودی ِ نسل ِ ناکوک ِ کوک ِ کدرم رو می خوام هشیار باشم، ولی دیگه اعتقادی برام نمونده. فشار کار باعث می شه یادت بره چیزی به نام عشق و شهوت هم وجود داره. همیشه زندگی سگی حالم رو بهم زده و احساس کردم به آدم بودن آدم داره توهین می شه و همه جا بیشتر از این رو ندیدم کاش تو یکی از این دویزا من رو با کاغذهام چنج می کردن. ما را به رهبر صوفی، ما را به تایپ کوفی. سال ِ نو به تخمدانم. بردار جان ِ مهربان کودکی، هه... چقدر آدم ها دروغ گو شدن. امسال عید من حافظیه نرفتم، جهان نما نرفتم. اصلن برام مسخره بود به بقیه سال ِ نو رو تبریک بگم چون یه دفعه همه چی کهنه شد . کاش کمی کاش کشک نبود

ک ی ر تو دهن ِ سال ِ نو

2010-03-17T17:46:00.000-07:00

کسی به کار نمی آید به خدایی که نماد اسمی از قسمی است تنها که این دنیا خیلی وقته پیش از تقویم خارج شده و از همان جا به بعد ما خارجی شدیم و بعد من خل شدم. دلم از دلم نمی گویم آخر گفتن ندارد که فقط دلم برات تنگ شده نیست . این جا مامان ام کو، کجاست؟ دوستت دارم دوست پسر تحویل نگیرم، از این عید که با کسان غریبه و بی فرناز و الهه حتا باید بگذرد آمار باید زد به آمار ِ ذهن ِ زیبایم. من نابغه ای را فحشا کشیدم و فحش را از نبوغ دادم و تنها تر از قبل شدم

یک خانه در آن دورـ دل دل از این نزدیکی

2010-03-16T17:47:00.000-07:00

و دور از تو...

2010-03-12T15:32:00.000-08:00

خوندن کلماتت دردناکه با تمام عشق های ِ پیچیده در آن ها این که لمس ات نمی شود کرد. دلم برات خیلی تنگ شده از دلگی دردها

2010-02-25T10:30:00.000-08:00

از این هشتی نفس کشیدن سخت شده، گور ِ پدر ِ حاشیه بازها.. تمام

2010-02-25T10:29:00.000-08:00

این ره که می روی از روند تکرار راست می گوید راست راستی که راستش را بخواهی و نخواهی رازش را نمی گویم

می شه داد زد ...

2010-02-25T10:20:00.000-08:00

به کلمات ِ کله تابنده اش خیره شده و شور ِ شیرینی زیر ِ پوست ام که کسی که چرت می گوید شاید و شمیمی در شیمی نیست که شاید بشود درک کرد این شور شش و بش کله ام را گلوله گلوله از گلویم پایین می دهم که همان بازگشت گودزیلاست و یکی می گوید و یکی از زیر دست ام سر می خورد و ذاتم خورشان می شود ارواح عمه اش. زیگل داره می زنه دستم و تو دوستم نمی مانی بغل دست که گذشته در مانیتور ِ روبروی ِ رویم راه بغض خوش اومدی کل کل

یک راز را نگفته ام نوگل ِ شکفته به شکاف متن ات

2010-02-25T10:12:00.000-08:00

چیزی که باید می گفتم را گفتم که گفت و گویی باشد به شهادت این. من دلم این را می پسند و دوستش دارم زیاد و از زور ِ دل به ذات پریشان یک تیک خط خطی، همه دارن بر می گردن به زندگی. من دلم دیگر دل نیست، دل هم دل های ِ قدیم نیست. امروز خواندن دردناک شد همین چند لحظه پیش بعد درد گیر شدم از وبلاگ گردی کاش بجایش فکر گردگیری می افتم هرچند آدم وقتی زورش می گیره یاد گیری مادرزادی داره از چپ چپ نگاه کردن.

دوستی از دست محافظه کاران بعید نیست

2010-02-02T02:40:00.000-08:00

امروز دفترچه فنری آبی ام پر شد. به درک.. آدمای احمق، کودک های ِ کوتوله ی ِ کرمکی. صبح سما صبحونه برام مربا کره پنیر آورد، چاییم شیرین کرد. مربا کره خوردم و چای ام رو سر کشیدم، ظهر کف خیابون بستنی خوردم، تو ایستگاه اتوبوس رانی و تی تاپ خوردم. ظهر رفتم کافی نت الانم که یه جورایی ظهره یعنی سه و بیست دقیقه است خونه ام و چند دقیقه پیش ریدم. به این می گفتم که از امروز شروع می شه چیزی که خیلی وقته که شروع شده، این هم اعتراضی نکرد. با هم حرف زدیم، عینه روال حرف های دو هواس پرت به هیچ جا نرسیدیم و هر دو از این گه گیجه گیج بودیم. این به یه شال نفتی رنگ خیره شده بود و چند دقیقه یه بار یادآوری می کرد که خیلی زشته، یه بار انگشت اش رو تا سوراخ دماغ اش برد و بعد کلافه پایین اووردش که : اَه، مردم همه جا هستن. بهم یادآوری کرد اینم که پر شده، بهش گفتم که یه نوش رو می خرم، پرسید که پول مصطفی رو دادم یا نه؟ پرسیدم بدهی هاش رو داده یا نه. گفتم: الان یه موبایل زنگ می خوره. گفت: عمرن. زنگ خورد یکی از موبایلا. قطع که کردم گفت: چرا انقدر زشت شدی، قبلنا خوشگل بودی. با این حوصله شوخی ندارم، حال مزه ریختن ندارم. من و این مثله هم با هم برخورد می کنیم. احساس می کنم همه در کنار این ناخواسته یه جورایی جدی می شن یا بهتر بگم سرد می شن. این اخم می کنه و بی حس زل می زنه یه گوشه ای و همیشه به یه چیزی تو مایه های ِ یه شال بد رنگ گیر می ده ولی انقدر آروم و بی تفاوت تکرار می کنه که گاهی هیچ کس نمی فهمه این جا هم برای این یه خاری داره که می ره تو جونش و آزارش می ده. این امروز یک چیز عجیب ای گفت، یه چیزی که منم دلم می خواست بهش یه روزی بگم. گفت از سکس با آدمای چاق یا گنده بدم می آد، آدم با اینا نفس اش می گیره.. اولش فکر می کنه خیلی حال کرده، وَی، اینا مثه این می مونن که ... این دیروز یا پریروز با یه آدم چاق خوابیده یا چند ماه پیش یا چند سال پیش یه آدم نفهم که این نمی خواد به من بگه نفهم بوده و وصله ی هیکلش می کنه تا دلش خنک شه. از وقتی بهش تجاوز شده خیلی معصوم شده، باورم نمی شه این باورم کرده. مردم می ترسن به این خیانت کنن، می دونن که تو ناقاره می کنه و به هر کس و نا کسی می گه. من دلم مشروب می خواد. مردم می ترسن به این پشت کنن چون می دونن وقتی تلخ می شه چه زهرماری می شه. من دلم سیگار می خواد. مردم دلشون می خواد مشت های گره کرده شون رو بهش نشون بدن. من دلم می خواد بغل اش کنم، بوش کنم و لب از چشماش برندارم. خسته ام، اینم خسته است. دلمون سیگار می خواد.

پستی برای حرف زدن با دیگران

2010-01-21T05:13:00.000-08:00

چون تنهایی یا به قول عزیزی بی کسی چیز وحشتناکیه من جرات تنهایی رو ندارم. به آخرین دوست پسرم که چند روزه ی تلفنی بود گفتم که آخریشه ولی خوب این یکی هم هست که نمی دونم وقتی برگرده بازم دوست پسرم باشه یا نه، آدم یاد می گیره که به فاصله ها اعتماد نکنه، چون بی کسی چیز تنهایی به چشم آوریه. دوست پسری که بیشتر یک دوسته و این حُسنشه. من یه نامه نوشتم به خودم که قراره چند ساله دیگه بخونمش، یه نامه ی ساده که یه خط اش هی تو ذهنم تکرار می شه: و عشق، عشق راه خودش را پیدا می کنه. انقدر دلتنگم که دلم را هیچ کس نمی تونه وجب کنه. دوستام بعضی از دوستام فقط وقتی که حال داشته باشن کنارم هستن و اس ام اس هاشون هر وقت که حال داشته باشن جواب می دن، من ولی نه تماسی رو بی جواب می ذارم و نه اس ام اسی رو. من یاد گرفتم که سکوت بدجور آدم رو می سوزنه. مخصوصن سکوت کسی که کمی فقط یکمی هم کس و کارت باشه آخه بی کسی کار ِ آدم رو به کرم زدن می کشونه. دیگه باورم نمی شه که بخوام کسی رو باور کنم ولی عزیزی اونقدر عزیز بود که به حد ِ باور برسه، چه فرق می کنه وقتی فاصله حکم داده باشه، تازه فهمیدم این همه حرص دفترهام بیهوده بود آخه دست نوشته های کسی هم دست من مونده. از وقتی که دوست تازه ام که تازه دو ماه و هفت روز می شه که به رابطه ای رسیدم که هر چه هست یک رابطه است فهمیدم که دلتنگی حسابش از بی کسی جداست. باورم نمی شه که کسی رو باز باور کنم، هرچند که باورم رو هم باورم نمی شه. این همه توضیح و اعتراف یک جایی به ته خط می رسه و شروع می کنی به سرشماری خاطرات این رو از کتاب ِ ضد خاطرات یاد گرفتم، از کادویی که تازه به صفحه صدو سی و دوَش رسیدم. فردا روز ِ اول ماه ِ یکی مونده به آخره یعنی امروز، امروز خیلی زود و من ساعت هفت و نیم صبح باید به خاطر ِ مانتویی که توش راحت بودم، باید برم کلاس طرح ِ آفاق که مال ِ آدم های بدبختی ست که بخت شان شده اطاعت بخاطر کارت شناسایی گرو گرفته ی گرگ ها. دیگه به این دست بندهای سبز اعتقاد ندارم، به این قایق های ِ دنبال انقلاب، بچه هایی رو می بینم هم سن خودم که می گن این انقلاب رو شما کردین، مثل ما که، ولی حق می دم به عمل کردن و انتخاب بین گه و گه تر ... مردمی که حالا دلشون واسه کون ِ گشاد ِ شاه تنگ شده، مردمی که هر کدام برای حرف دیگری به خیابون می آن. دیشب رفتم یه کافه که اسمش بهمن 57 بود، کافه انقد شلوغ پلوغ با این همه نقاشی و اون همه نور ِ اضافی و دخترهایی که داف بود دافی های خودی رو توجیه می کردن. این همه خودم رو اذیت کردم که طراح تبلیغاتی حساب بشم و بعدش تو یه کافه تی کشیدم و حالا تو یه مغازه فروشنده ام. این هم همه ی زندگی نامه ی این روزهایم اگر کسی می خواست بدونه، ساده. تو خونه ی فقیرا صمیمیت رو واقعی تر از خونه ی پولدارا و متوسط های رو به بالا دیدم و یه چیزی هست که دیگه به هیچ کس نمی گم، خیلی وقته که نگفتم. آخرین بار فقط واسه یه نفر انقدر انرژی گذاشتم، اولین بار هم بود. مردم انقدر مهربان نیستند که مهرت رو به جوش بیارن، ولی گاهی خوبن و لحظه ی دیگه بد. من که آدم ِ باور ِ سر ِ جمع خوب، سر ِ جمع بد نمی تونم باشم.

دورتر از دورم ـ دورتر از دوری

2010-01-11T08:42:00.000-08:00

آدم هایی که زیر لبی فحش می دن، آدم هایی که روی لبی خرید می کنن، آدم هایی که خسته ان، آدم هایی که خسته کننده ان، من دلم زیاد تنگ می شه، دلم واسه همه تنگ می شه. دلم واسه علی تنگ شده، واسه الهه، واسه بهاره. علی خوبا. اووه چقد علی.. همه چی تکرار می شه و وای که تو چقد سایه داری. نمی دونم صدای حسین پناهی رو دوس دارم یا شعراش رو. نه من باورم نمی شه ولی هنوز یه باور دارم، یه باور ِ دور، یه باور ِ دیر. من من بیا من من کنیم شاید یه جوری به تهش برسیم مُردن ام نمی یاد امروز شاید فردا بیاد شاید امروز مردم و مُرده که مردنش نمی آد. شاید ها هم دیگه جذاب نیستن. من تنهام و این مدام توی گوش ام زنگ می زنه... حتا اگه همه تولدا رو یادشون باشه.. حتا اگه سلماز پهلوم نشسته باشه.. من تنهام .. سلماز تنهاست.. بابا تنهاست.. علی تنهاست.. یکی هم اون دور دورا تنهاست وقتی مدام از بغل یه آدم اشتباهی می ری تو بغل یه آدم اشتباهی دیگه و مدام می دونی که اشتباهی ان و این اشتباه هی تکرار می شه یه روز اشتباهی ممکنه بیفتی تو بغل اونی که همیشه دنبالش بودی ولی دیگه بوها با هم قاطی شدن و اشتباهی فکر می کنی اونم اشتباهیه و به فکر بعدی ایی، چون دیگه چشمات خوش رنگ ها رو هم کمرنگ می بینن.

سال به سال ـ خاطره به خاطره

2010-01-04T06:28:00.000-08:00

من همش داشتم فك مي كردم كه قديمي ها يادشون مي ره و تازه واردها به فكرن. قديمي ها يادشون رفت و تازه واردها به فكر بودن. بعد از اون همه سال امروز شال قرمزه سرم كه از تو كيف كولي كنار همه ي نوشته ها كه تر و تميز دسته بندي شده بودن برداشتم چروك بود، اتو شد. تازه واردها قديمي مي شن و يادشون مي ره، زمان تو رابطه مهمه. من دلم خيلي درد مي كنه، دردم خيلي دل دل مي كنه، دلم مي خواد با يه نفر حرف بزنم بجاش غر مي زنم. وقتي اين جا مي گم يعني مي خوام به يه عده اي توضيح بدم ولي چرا دلم برات تنگ نمي شه ديگه، يه حسي بيشتر به دلتنگي شبيه ولي بي شباهت به دردهاي دلتنگي. من يه دوست خوب رو از دست دادم. من تو رو از دست دادم، مي دوني آخر ِ تمام از دست دادن ها حرف رو زبونم چيه؟ به درك ... ديگه برام مهم نيست آدم ها چي فكر مي كنن هرچي كه حالم رو بهم بزنه حالش رو بهم مي زنم، ديگه برام مهمه كه آدم ها چي فكر مي كنن واسه همين هم توضيح دادم... از رابطه هاي بيمار خسته شدم، از شوخي هاي چيپ، از بچه هاي باحال نماهاي ِ توخالي ِ خال خالي، از بچه پروها، از خودم، از خودت، از خودش. تو مُردي؟

یک سه نقطه ی ابدی پشت ِ نگاه ام

2009-12-08T08:23:00.000-08:00

استعداد هست، سوادش نیست، سوادش هست، حس اِش نیست، حس اِش هست خوددرگیری هست.
خسته ام، بریده بریده رفتم تا بریدگی.
تنها و هرروز تنها تر می شم.
آدما بجاش زیاد می شن.
دوستای باارزش، دوستای ِ خوب.
دنیای ِ سیاه، دنیایِ اعصاب خورد و فشار مالی.
انگشت تهدید همه جا دنبالت می کنه، حتا اگه هیچ کاره کاری باشی.
خسته ام، تنهام.
و روزی نیست که او نباشه، دوستام نباشن.
ولی خسته ام، تنهام

باید برم

2009-11-11T00:37:00.000-08:00

1
من به لفظ اش نمی دانم، به لهجه اش نمی دانم، به کلمه اش نمی دانم و دانش ام قد نمی دهد که جمله اش را کشف کنم و فقط دارد در وجودم می پیچد و رمز و رازی عجیب ساده دارد.

.
2
تو شخصیت اجتماعی موفقی داری ولی من مثل تو نیستم من خوشم می آید همین جا که هستم باشم فقط آلوده نباشد، هی.

.
3
دل فروختن کامپیوترم رو ندارم.

.
4
مامان ع معتاد بود، مامان ن د معتاده، مامان س هم که تابلوه، مامان معتاد ترسناکه، مادر هیچ وقت رهایی زنی که به زاد و ولد تن نداده را ندارد.

.
5
سیگار به این خوبی چرا تحلیل برنده است و کشنده در پایان، تو مثل سیگار می مانی جنون ِ من که جانم را پر ز اشتیاق می کنی به ذره های ِ زیبایی. تو مثال ِ مجسم ِ منی و من و تو به هم بد گره خورده ایم.

.
6
هرچه بیشتر نوشته های ِ ذهن های ِ باز را می خوانم بیشتر از بسته های ذهن ام رها می شوم و این رهایی مرا از دیدن بهتر ِ پلیدی ها بیمار کرده. کاش می دیدی به تو ایمان دارم. کیستی یا چیستی ِ جنون درونم چیزی پر پهنا را جوان نگه می دارد.

.
7
هر بار خودارضایی مثله از جای خالی کسی ذله شدن است، کسان متفاوت.

.
8
راستگویی می گوید در لحظه چیزی را که می خواهی بگو و جرات روبرو شدن با رویش را داشته باش. نگفتن همیشه با اعصاب بازی می کند.

.
9
باورهایی دارم که باورشان دارم اما بعضی هاشان انقدر برهنه و پاک اند که توان یافتن نام شان را ندارم یا تا به حال نداشته ام، نمی خواهم کسی باشم که اولین اسم را رویشان می گذارد و با ایشان حال و هول می کنم و هوایشان هوایی ام می کند.

.
10
من چیزها را همان طور که از ذات هستند می خواهم، جسم ها را، جنس ها را، جان ها را. من تو را همانطور که طرد و تلخی می خواهم و این تلخی ات مثله عرق سگی سگ دارد و پاچه ام را می گیرد و مستانه به ذهن دانسته هایم دل می بندم.

.
11
خوب شد که عرفان ماله عارفان شد و همه را هم که آلوده کرده باشد بعضی اهل پرورش ذهن شدند و ذات ِ پست اش را شناختند. تنها شناخت از بسته هایی که پیچاندند در گوش مان کردند کافی نیست باید به کاری کمر بست که کارستان باشد.

.
12
تاریخ می زنم چون می دانم تاریخ ها می گذرند و فرداها می آیند و تا انسان هست چیزهایی برای بازی و باز بازی با گذشته هست. همه گیریم به خاطرات.

.
13
خیلی دوست دارم بدانم چرا هر گره ای را که باز می کنم بازهم خودش گره ای می شود برایم. حتمن خودم می خواهم که خواهشی در درونم پدید آید. ولی نمی توانم بگویم که رمز و رازها رازدارانند رهایی که در وجود اعتماد هست دیگر راز را برایم به اعتبار ِ معنی ِ متداول اش بی معنی می کند.

.
14
می بینی باید ببینی و من چه ستمگر شده ام، بی هوا نیست، لذتی در ذات این خودخواهی خوب است و چیز بدی نیست که برایم زننده شود. می بینی از دیروز چقدر دور شده ام، آری دیروز به پایم تنگ است یا ننگ هم که باشد چه می توان کرد کرده ها را. هر چه کردم کردم و زمان گذشت اما از جلوی ِ ذهن ام پر پر نشد و هی تجزیه شد و هی تحلیل شد و هی از پس هر رگ ِ وجود کارها، مویرگ ها بیرون زدند و تارها و پودها.چیز جالبی است این جلب توجه کشنده اش.

.
15
این میل برگشت به تهران مثل میل به رسیدن به همان نقطه از دایره است که به درون اش افتادم. می دانم شهرم اگر شهرم ای برای کسی باشد باید شیراز باشد که خوش و تلخ تویش گذرانده ام. اما مدام تهران پس کله ام می زند که برگرد و بگرد به دایره خودت. نمی خوام مثله یه موش آزمایشگاهی دور یه دایره بچرخم ولی این از دایره فریبنده تر است. آخر می گوید جاهایی هست که دید را بازتر می کند، مثلن همان خیابان های طویل و راه های ِ طولانی که در شیراز این طورش نیست. یا همان درنده اگی شهرهای ِ بزرگ. اگر به گرد ِ این دایره چرخیدن را بین شهرها و کشورها از جسم بیشتر بر نمی آید همین که می آید را باید انجام دهد.

.
16
جسم ام حال ندارد
ذهن ام زور می زند
جان ام روان گرد شده
و جلبک ها هنوز نمی دانند
با سر انگشتان باریک ام
ذات ام را زنده می دانم
تعفن توان ماندن به ذهن ِ رهایاب را ندارد

.
17
جانا جوانه نیستی دیگر که جنونی خودخواسته و بی بازخواست شدی در ذات ام. تو لذت ِحضور تیک تاک لحظه ای مثله پُک ِ اول تریاک ساده و سازنده ای. تو طول و عرض نداری یا اگر داری من هنوز کاشف ات نبودم. تو مرا نگاه ای و مرا حضوری و مرا بی حدی می دهی که باید بروی چه بالا، چه پایین. پاهایت پایه هستند اگر که جسم کم آورد جان اشتیاق به جان اش می اندازد و زور می زند جسم برای جانانه جلو رفتن ِ ذهن، حتا اگر هر چه بیشتر جلو رفتی، گیج و واگیج تر باشی.

.
18
از وقتی که یادم می آید کسی هست که مدام می خواهد برای همه چیز وقت بگیرد، تایمر بیخود یا باخود یا هر چه هست کارش تمامش همین شده و هوس می کنم که به چاله بکشانمش که هم چاله شویم تا به چاه رسیم ولی اهل هم بازی شدن نیست، سرکوب گری خرفت شده که فقط می خواهد زمان را بگیرد و خبر ندارد که زمین هم دارد از دست اش می رود.

.
19
وقتی تحریک می شوم، شنونده ای به ذات ام می گوید صدایت را صاف نکن که تابلوست گلوت گیر کرده و کاری است به لذت ِ لحظه تن دادن کارستان که کناری هایت کله شان اگر کوک نباشد از مستی لحظه که بیفتند کله خمیری های ِ بیخودی می شوند.

.
20
تو خودی هستی با خواهش های ِ درونم. تو هم پیاله ای هر چند که هر کدام جنونی از ذات خود سر می کشیم. اما حداقل تو می فهمی پیزوری هایی که دورمان زور می زنند ذله ام کردند، می فهمی چون ذله ات کردند.

برای اح

.
21
فردای ِ امروز که بیاید تو باید به خط کنی تمام خواسته ها را، جملات نمی گذارند بخوابم، رویاها خمار خواب ام می کنند، روان ام روانی ام کرده.

.
22
یک جنده ی مهربان که کمی هم نیش زبان دارد و حتا اگر حماقت از سر و کله اش ببارد سروری دارد به تمام دختران نجیب!، به تمام پسران ِ نجابت پرور!!

.
23
می گفتی چاره ای وجود دارد، شهوت تجربه وادارم کرد تا چاره ات را بیازمایم و چاره ای که گفتی بیچاره ام کرد. چهار چشمی باید خودت را بپایی که وقتی چرت می گویی حداقل خودت هوشت باشد که چرند گفتی.

.
24
هرچیز برهنه ای می تواند جنون پرستان را برافروخته کند، بی خیال خارها نمی شود شد.

.
25
وقتی کنترل اِس را می زنم یک مربعی سریع باز می شود و پهن می شود و می رود توی ِ پایین ِ وورد و حسابی حال می کنم. اصلن گاهی بخاطر همین تایپ می کنم.

.
26
کلمه بازها بیشتر از هر کسی با خودشان حال می کنند و بعد از آن آشنا شدن با همبستران ِ کلمه.

.
27
چرا هی به من می گی همیشه خودی نشدی و این شده تار و پودت. نمی گیا ولی می شنوم اگر نمی تونم خودی شم لابد خواهشی خواستنی تر از خودی شدن را می خواهم.

.
28
همه جا حرف سکس، دود، جنس مخالف و رابطه است. بعدش هم بی پولی و اجتماع و سیاست. همه جا همش همین بحث ها روی ریپیت هستند.

.
29
من تو رو گم کردم
تو من رو هوی کردی
بد کردی
بد کردم
کردیم که کردیم
لابد کار دیگر نداشتیم
برای کردن

.
30
تو کله کوکی که با خمیر کله ها نسبتی نداری و بی غرض تنها نسبی داری چرا کلمات ات کند پخش می شود این روزها که راه را سخت می کنی. بگو تنهایی را هم باید هلهله کنم که کدورت را بی خیال شوی و یک جایی رویم خالی شوی که خواسته هایت با خلط های ِ کثافت بخواهد غرور را کور کند. نه کلمه باز هم این جا بیا رو راست بازی کنیم.

.
31
یک کله می روم به کارهای نکرده و کدورت های ِ کدر شده و کاریش نمی شود کرد که هر چه زور می زنم بعضی اسم ها به یادم نمی آیند و بعضی شکل ِ چهره ها به حافظه ام چیره شده اند و بعضی از گریز زدن گودالی گور مانند شده اند.

.
32
تو چرا، تو که خودی هستی چرا کور می بافی به تعصب. تو چرا هم شده از آن جمله های ِ جنده که جان آدم را به لب اش می رساند.

.
33
باز هم می بینمت. چه پیغام تلخی شده و چه جر واجری راه انداخته به ذهنم.

.
34
تو جنس زننده ای نیستی اما جان ِ کُشنده ای هستی و همین که هستی کافی است که کلافه تر از هر روز، هر روز شوم.

.
35
من و تو که می گویم خنده ام می گیرد. هر دفعه کسی تو هست در متن هایم. یک دفعه یک دوست، یک دفعه یک رویا، یک دفعه یک آدمی که بیشتر از وبلاگ اش ندیدمش، یک دفعه یکی که چشم هایم از ندیدن اش لذت می برد، یک دفعه خودم، یک دفعه ذهن ام، یک دفعه احساسی. تو و تو و تو و تو و تو با من و تو

.

شانزده آبان ـ هشتاد و هشت

هیچ ِ همیشه تا همه جا

2009-11-07T00:13:00.000-08:00

عکس از نسیم

هیچ همیشه تا همه کس ـ تا همه جا

2009-10-29T03:16:00.000-07:00

به جهنم که رفت پس حتمن از جهنم برمی گرده و به جهنم که برمی گرده. یه روزی یه روزه ای به روزا بسته بودم. همین هیچ ِ همیشه تا همه مجا حضور داشته همیشه و می شه هنوز یه کارایی کرد. همین که برای من مُرد دلیل به مرگ اش نیست، دِلِی دِل از دمبل و دیمبوی تکرار در کِت ِ مکرر به تکرار

چهار

2009-10-24T02:15:00.000-07:00

پنج مهر
.
گاهی آنقدر احمق می شوم که باور می کنم که ...
گاهی آنقدر احمق می شوم که باور می کنم که ما همیشه آنقدر به جستجوی عشق می پردازیم که پیدایش کنیم، که خسته نمی شویم، که راضی نمی شویم، که کوتاه نمی آییم که آنقدر احمق می شوم که مدام می گویند خیال باف و احساساتی ست.
.
پس پس می روم
پا پس می کشم
پلکت پلید شده
پهلویم از پهنای ِ پِهِن زده ی ِ ذهن شان
مثل پتیاره های ِ پلید
پرت ام می کند به درد
و پشت می کنی
و پشت می کنند
و مثل حضور ِ پیاز ِ تند
اشک ام به مَشک اَم متصل می شود
.
پهلوی ِ پهنای ِ وجودت آرام می گیرم
و آرام آرم به عرض و طول اَت
می میرم
و مُردن ام را در آغوش می گیری
تخت ِ بخت اَمی
و بخار ذهن ام را با هم بیرون می کشیم
و این پتو هیکل چوبی ات را
آذین می بندد و
مثل کنایه ای به سطح ات
پهن می شوم
.
پا پس نکش
پرتم نکن
پلید نشو
پارازیت ننداز
می خواهم پهلو به پهلویت
بمیرم
.
پنجره هم هشدار رسوایی می دهد
همیشه همین پنجره را می بندم
و همان هشدار را باز می کنم
کلمات ِ کاری را نمی شود
کاری کرد
کمانه کشیده اند برای ِ رسوب
راستش را بخواهی
راستش را می خواهند
و رسوخ می کنند
به این رسم ِ رسوب گذاری
سر ِ سپاس دارم
.
هفت مهر
.
آدم ها مثل هم نبوده اند که به آیتی شبیه هم شوند. در این کارخانه کسی هم کمال گراست. کسی که تنهاست، که همیشه تنهاست
.
می دانم که غایبی
و هی حضورت را تخیل می کنم
می دانم فوت شدی
و هی هوا را درون می کشم
.
سه مهر
.
تلخ به تلخ می رود، غیر از این هم نیامده بود. پس کو اون شرارت ِ شریف، بی خیال کمتر باید شِر و وِر گفت
.
عقربه ها قریب به اتفاق
غریبه شدند
من یک قایق مانده به عشق
غرق شدم
ساعت دقیقه ای مانده به غروب
چهره قهرآند
و قهوه قلچماق شد
نگذاشت خواب خفه ام کند
.
تو چی شدی؟
_____

وقتی مست بودم تو نمُردی؟
این جا یه چی کم شده، تو نبودی؟
.
من دارم غرق می شم
اینا دارن غُر می زنن
عجب غربت ای داره
غریب افتادن
.
دو مهر
.
آگاهی گاهی ثابت می کند که تلخی تمام اش است، انتظار بیهوده و تلاش تمسخر. وحشتناکه ولی گاهی غیر از این نبوده و نیست
.
آدم وقتی مُردن اش می آید بهترین وقت برای مُردن همان وقت است اگر هر روز ِ روز مُردن اش می آید. هر روز ِ روز راز رهایی نخ های ِ سیگار ِ عزیز و صوت های ذهنی باید باشد. برای من باشد بس است، شما را نمی دانم.
.
نه من با این یه نخ سیگار، نه تو با اون صد تا شمع ِ خاموش و روشن نمی تونی دنیا رو نورانی کنی پس من پیش سیگارم می مونم، تو پیش شمع هات بمون. رسم رو از برم
.
آگاهی آدم رو نسب هر چیزی ممکنه سرد کنه، حتا به حسی که تا دیروز داشته عاطفه ات رو زیر و رو می کرده.

عکس از نسیم

سه

2009-10-24T02:13:00.000-07:00

پانزده مهر
.
اعتقاد به آمار ذهنی باز هم فریب ام داد و من فریفته ی فشار ِ روانی شدم و شوری به پا کرد کله ی ِ کورم که روان اش روانی ام می کند و می گوید گور دیگری بکن ولی با این همه جنازه و این قبرستان که روی کولم مانده کمی دیگر از پا می افتم و خوش خوش می روم در اعتیادی خودخواسته بدون بازخواسته خواندنی که خر و پف می کند خزان و خوب می نوازد خریت ام را.
.
خوش خوراک شدی به تماشای ِ خزان ِ خُل ِ من که خوب می خواند خریت یک خوشه از خباثت بشری که شری دیگر را باید آواز کرد بیا هم آواز و بگو دیگر غاز نمی مانی به ماندگاری ِ قاب های توخالی و بزن حالی دگرگون کن که کارستان ِ کلمات شور می خواهد و شور می خواند و شراره می بارد از شرارت ِ شیرین اش.
.
شیطنت یک لحظه در یک قاب که قانون غربت را خالی نشان می داد و شلیته ای را یخ می زد را دید می زدم و زد به دکان ِ کله ام که کرم بگیرد ذهن ای را که ظهوری چنین وحشت زده دارد و بزن به دار ِ درمان و لحظه ها را ثبت از لحظه کن که لحظه ای دیگر به لحظه ای مانده نمانده به ماندن ِ آمدن بدهکاری و کاری از دست ِ کاونده ات بر نیاید قباحت است و قبای ِ تلخی می شود و قانون را باید به قلم بیاوری که از هر بند تا بند بند ِ اندامت را بر کنی بمان و از این دست یک جام بخوان تا هم خوان خوش مَلَنگی باشی به شیش و بش باروت مانندی که باید سوراخ دیگری بکاود برای کوه ای چنین مسطح.
.
بله من بلدم روی بند بمانم و بازی را هم برایت هم بازی کنم و از بس که کس می گویم به گَردم نمی رسی که گِردش کرده ام برای مغز دکترم که دوانده دلی را که خوب خوار خالیده شده و خیلی خیلی خیلی خر شده ام برای خریت که کله ام بوی کلاه ای می دهد که کمی کج روی سر کسی می رفت تا افتادن و فِرت و فِرت به فواران ای می رسم که می گویم فراش نمی خواهد باشی مدام بیرون ریز که بی گناهی را گناه دیگری ست و من خود ام الفساد ام اگر به این گیری که بدان. اما اگر گیر به سر ِ کیرت مانده که برو که نماندی و پیش آمدی نخواندی و غیب شدنی شده ای برای شوری که در کله ام به پاست کلام هم آغوشی هم خوابی ذهن را زود رنجور می کند و این خوب نیست و این خوب نیست و این خوب نیست و این خوب بخوان که خوب نیست، باشد؟ باور دار که دار ِ داد را باید از این قصه ستاند.
.
ترانه طلوع کن، تلکه کن، ترنم کن، تلمبه کن یک کاری بکن ترانه تا نترکیدم و مجبور به تکاندن ام نشدی، به داد خودت برس!
.
الهه ی عزیزم دلتنگتم چون عزیزی، چون قابل اعتمادی، چون مهربانی، چون بی نظیری و نظری نمی تواند لحظه ای جای خالی ات را پر کند.
.
سه فاز دریغ که پرید که گفتم بهتان که گفته بودم سه فاز من دریغ پریده و کله ام شدید ساز می زند و سوت و کورم به کمال و کون عالم گذاشته غم من که عددی نیستم به اعداد ِ در چرخش پس بچرخ تا بچرخیم ای غم ای غمباره گی
.
امشب شب مشنگی من است و بلکل ملنگ می زنم از تمام ترسیده های سوت و کوری که سلام می گویند سپاس تلخی که سرد است و سوز می اندازد به جان ِ جوان ام که ذهن اش بس پیر و خمیده و خشن شده و خیلی درد می کند همه جایش که آرتورز ِ زور زدن گرفته و گویی همین چشمان بسته و همین تن خسته خوب می داند کجا می خواهیم برسیم و به رسم می رانند کج خلفی خواب مانند را و خزان زده ام، بفهم.
.
خیلی خوب خرد شدن را حس می کنم و خیلی خیلی خواب گرفته وجودم و خشن شده ذهن ام هرچه زور می زنم اشک همراهی ام نمی کند و خنده های ساختگی ساز و آوازم را کور کرده و خیلی خالی اند این قهقه ها و قوری قل قل کن حضور شده اند و بی حضور ام می کنند و اشک به من رو نمی آورد چقدر از بغض ای درونی بیرون ام کلافه شده و کاری نمی کنی که بترکم و از این کالی بکنم.
.
وقتی اطراف ام را از آدم های خوب و بی نظیر پر کرده ام که هیچ کدامشان جای دیگری را پر نمی کند خوب خسته ام و دلم می خواهد به بشریت فحش عالم را بدهم و به این ها نه ذهن ام، نه دلم نمی آید فحش و اطرافیان م خوبند، خیلی خوب اند، مخصوص و مهربان اند و مهری به دل آدم می اندازد که با مهر نگاه شان کنی و لذت حضور ِ وجودشان را ببری.
.
روی روزمره های خانه
سایه ی خاطرات سنگینی می کند
تو تلخ رفته ای
من زهر ِ مار
.
چهارده مهر
.
وقتی زیادی به یه موجود زنده فکر می کنم کم کم اصلن یادم نمی یاد اون یه نفر کی بوده واقعن، چون دیگه داره تبدیل می شه به یه شخصیت که باید بنویسمش، مثه تمام مردایی که باهاشون می خوابی و ازشون دور می شی.
.
توی ِ واژه ها نشسته ام
تاب تاب می خورم
توان درک ِ دیوارهای خانه را ندارم
توان اتاق ِ بی سیگار را ندارم
توان ِ طلب کردن عشق را
بدون یک مشت هوای ِ تازه
بی توان تر از ادامه را دادن اَم
.
تو توی واژه ها لم دادی که ترانه هایم تلخ شود و شورش را در بیاوری می شناسمت که شب می آیی و شحنه ایی هستی برای خودت خوش نشسته ای به ترانه ای که جز پاره کردن ات، آیت ِ دیگری را آواز نمی دهد.
.
سیزده مهر
.
مستی ِ لحظه ای که لول ام کرد را ندیدی که خودت را بزرگ تر از آن پنداشتی، من مست لحظه ای، تو مست ِ بیخودی از کله ی ِ نخودی اَت
.
از گور گیر ِ گونه ای از بشر افتادم که شر را از بر می خواند با تلفظ ای سلیس و بی نظیر، این گونه راه را دیده ام.
.
به این بازی می بازیم با هم بازی های از خود کلافه ترم.
.
به خواسته هایم بازخواستی نمانده مگر به اگر ِ این بازی نبازم.
.
ده مهر
.
یه عده روح تو ذهن ام در حرکت اند که اصلن به مدل زنده شان ربطی ندارند، گاهی به فرمان ایشان راه می روم، می نشینم، می خندم، می کنم، می دانم که تمام اش همین است و غیر از این نبوده و نیست.
.
امروز دل و ذهن ام خیلی یکی شدند، فرمان دادند که فرج همان بریدن از آدم های ِ بی مغز است، غیر از این راه و کاری موجود نمی باشد و باشد که این باشد به فرمان ِ ذهن و عاطفه دیگر گه زیادی نخورد.
.
نه مهر
.
چشمای ِ خوش ناز ِ نگار جان مدام اشک پخش می کنه، تلخ شده عینه زهر ِ مار و پشت ِ سیم های ِتلفن تارهای ِ صوتی اَش شور می خواند برایم و خوب می زند به زاد و زود و من هم برایش یک پارچه تلخ می شوم و تلخی خوب به من می آید و این آمدنش به هزار رفت و آمد انسان های ِ گذرا می ارزد.
.
فک کن چقد فک کردم که تا کی فک می کنن می تونم براشون قوی باشم و فک کنم چه حالی دارم از اون حال و روز ِ رهگذر.
.
دلم گرفت، دلم شکست، دلم زورش به زیارت پلیدی ها نرسید، دلم کم اورد.
.
این ها در دنیای من هیچ کاره اند، بروند به گا، بروند بمیرند، بروند همان قبرستونی که ازش اومدن
.
هشت مهر
.
مثل واژه ها می مانی، مثل واژه ها می ماسی، مثل واژه ها ذهن را برهنه، برافروخته و شارژ می کنی، مثل واژه ها می مانی. میگوی ِ ذهنی و تن ِ مغز را حال می آوری، مثل ذهن می مانی و مثال ِ مجسم ِ شعوری.
.
پنج مهر
.
تعصب ِ نگاه و امکانات دیگر ِ نگاه. تو تمام شان را برای دارایی ات از بر کرده ای، بیا و با این کلمات که هر کار می کنم دروغگو نمی شوند راستش را بخوان، خوانی نخوانی هم همین را برای خواندن ات دارم. خوش به نگاه ات که گناهکار ِ کارهای ِ کوچک ِ من شده خوش می گذرانی و گویی از گلویت بالا و پایین می رود که انگار می خواهی تمام اش را بالا بیاوری و بر دوش بکشی. باشد این بار تو ست و نمی توانم ذره ای از آن را برایت بالا بکشم. این راه توست و نمی توانم ترنم ِ طلوع ِ شرینی برایت باشم وقتی تمام اش را تلخی پر می کند. انگار که شادی ها هرگز زور و زیادت شان به حجم ِ درد نرسیده.
عکس از نسیم

دو

2009-10-24T02:10:00.000-07:00

سی و یک مهر
.
تو را دوست دارم به از تمام دارایی های ِ نادارم ای. تو که بویی، لمسه ای و سنگینی ِ نوایی در اطراف هستی و می بینم که می آیی و مهر را در تو می شنوم و می دانم که تمام می شود و ته می کشد اگر حضور سبک ات را به رویم راه بیندازی. برس به دادم رویاهای سیاه و سفید ِ خاکستر زده ام. می خواهم دفن حضورت شوم و این راه تیره تمام شود، مرا به عالم پر از خالی ات خال و آس باش.
.
رنج در جانم جوانه ای نیست که تندبادی تنش را بلرزاند. ریشه و لرزش و سرماست، رنگ و رازگو و راه ِ رهایی است. می دانم به این راه می مانم.
.
امروز جای ِ سه رخ ات در نیم چه ی دید ام خالی بود و هر چه دیدم خوبانی بودند که تو نبود و تو نیستی و نیست ای را به نیستی ام نسبی بی نسب رسیده و هر دو نرسیده ی ِ بیش از حد رسیده ایم و هر کدام از دیاری بی دیار، هم قبیله نیستم. آخ اگر هم قبیله بودیم.
.
تو دیدی که من ندیدم و نگفتی ندیده هایت را ببین که چطور بر چاره هایت چاله می کنی و من ندیدم که دیدن را می دیدم، بد شد که دیدم، دیدم و بسیار اگر بد است دوست اش دارم. سیاهی ِ سیپد روی من با من بمان، از من بمان، همدم بمان.
.
تو دوست ِ احمق ات را داری، من ندارم. تو داشته های ِ داشتنی ات را داری، من ندارم. من به طرز احمقانه ای ندارم.
.
بیست و دو مهر
.
وقت مُردن رسیده و من نگران بدهی هایم هستم، این احمقانه است. این جا همه چیز احمقانه است.
.
دندانه ی زندگی دوانه ی وجودم شده و به جهد و جد حالم را خراب می کند
.
نوزده مهر
.
دیار سوخته ی ِ ذهن ام را ندیده ای
میان خاطرات ِ کهنه خزیده ایم
خشک مانده ام میان خزان
و تو خوب بودی
خوب ِ خوب
و دور
دور ِ دور
دویده ام میان داده های ِ ذهنی ات
تلخ ترم می کند دارایی ِ سیاه خاکستری ِ تو
تو عزیز کرده ی ِ تمام ِ تلاش های ِ بیهوده اَم
تو عزیز عزیز مانده ای
میان ریش های ِ سیاه خاکستری اَت
میان ِ نفس های ِ تلخ ِ تاوان ِ بودن اَت
تو مهربانانه ِ مهر انداخته اِی در دلم
و دندانه های ِ دوردانه اِت درون اَم را
بیهوده از بَر است.
تو عزیز ِ عزیز ِ عزیز
مانده ای میان ِ محو ِ ماندن اَم
تو بزرگ ِ بزرگ مانده ای
میان کوتوله های ِ در رفت و آمد اَم
مهر ِ مهربآن ِ محبت اَم
دوری اَت اصلی اصیل است
میان اصول ِ پا در هوای ِ هستی ِ هیچ باره اَم
همین که مست می شوم
مرگ ِ رابطه ای ِ ربط دار
رطوبت ِ منسوخ را رنگ ِ دوباره می کند
یک دست خاک و خاک بر سر
می مانم میان ِ آدم های ِ پنج ندیده اَت
باز هم نگاه می کنم
نگاره ها را تو از بَری
و من نگاه می شوم
برای خواندن ِ خلط ِ خون
میانه ی ِ کلمات ِ کور ِ کدورت اَم

به یاد ِ یادواره ِ کشنده ی ِ یاسر
00:26
.
هفده مهر
.
چکار کنم که بیکاره ی ِ کلمات ام و کلی حرف در دلم کاری می کند کارستان که تا باغستان خزان می آورد به جان ِ دوستان و جهان جلبک بسته از زالوهای ِ زرد و زانو زدم در مقابل عشق که من کاره ای نیستم که کاری کنم از کار تو سر در بیاورم و اگر طرد ام که توان برخورد با راهی که همراهی ام نمی کند را ندارم و تنهایم و تنهایی به تاوان دادن می سوزم و سازی را کوک می کنم که کمرش کلاه خود ِ نوک تیزی به تحت و ماتحت عاطفه ام فرو می کند و تو نیستی و تار نیست و ترانه نیست و تَرَک تَرَک شدم که شاهد این بازی باشم و دل ندارم برای این دیدن برای این نگاه ِ باز که همبازی ام نمی شود و هم تازی ام شده و شهر ِ ذهن ام را آشوب می کند با شرارت ای سیاه و سیاه و سیاه.
.
مرگ زیر پوست ام می گوید
گوری که در آن دفن نمی شوی
شورش را در آورده
گویی گلویم ترشیده
که مدام می خواهد
شهر را بالا بیاورد
.
مرا به مستی نزن
مرا به پستی نزن
مرا نزن
مرا نزن
مرا نزن
که زاده ی ِ ظهور ِ
کله کوکی هام
و کمر بسته ام
به نگاه خسته ام
.
لحظه های ظهورتان
زود می تازد به چشم ام
دوست تان دارم
که دوستی تان ناب است
و دستی جدا از دوستی
تکان نداده اید

برای شبنم و سلماز
.
شانزده مهر
.
امشب چقدر ناتوانم و دلم چه گرفته. حس تنهایی همه ی وجودم رو پر کرده تازه دارم حرف یاسر رو درک می کنم . و به تمام تلاش های خودم می خندم و خوب می دونم که هیچ وقت تلاشی برای پر کردن این تنهایی نکردم هیچ وقت پسرایی که بهم قول دادن تنهایی ام رو پر می کنن باور نکردم و حالا کاملن درک می کنم که چرا باور نمی کردم و چرا چنته ام خالی ست.
.
این فلات خالی را تو پر نکردی نه خیال کنی مقصر می خوانم ات، نه. خیلی وقت است که مدام خالی تر و خُرد تر می شوم و اشک ام در نمی آید. دلم برای گریه تنگ شده و اشک سراغ ام نمی آید. همیشه باید به حد ِ انفجار رسید تا رسیده شد؟ نارسایی رسانده اتم به ناکجایی بی کجا.
.
از کار کردن بی زارم و زارم در آمده از زوری که مدام می زنم به زوال ِ در چرخش ام و زنگ ها می گویند وقت کم است و دستان ام توان ندارند برای تاوان ِ لحن ِ کلمات و می دانم که مدیونم و باید به داد ِ این بیداد برسم
.
پانزده مهر
.
تمام بدنم می لرزه، تلخ ام مثله زهر ِ مار، هوس ِ مرگ همه وجودم رو پر کرده، می خوام نابود شم.
.
حتا دوستای ِ خوب هم یه تیکه هایی می ندازن که ناراحت ات می کنه یا من این روزها خیلی رنجور شدم. بدنم سست شده و شعورم زیر سوال می ره که درست درک می کنم یا حجم شوخی برایم غیر قابل درک شده، شاید جای ِ دیگری باز هم بیشتر با خودم کنار بیایم. دلم کمی توان ِ بالا می خواهد.
.
تلکه کردن توان دیگران فایده ای ندارد وقتی همه از تو کم توان ترند.
عکس از نسیم

یک

2009-10-24T02:07:00.000-07:00

دو مهر
.
.
مرگ یک لحظه
از لحظات ِ صورت ات گذشت
و گَردِ گور از شانه ات ریخت
و تمام گردی زمین
گودال ِ رنجیده ِ سردی کردن
گره کوچکی میان ابروانت بود
که گودالی را گور می دید
گونه ای را گریز
گهواره ای را گندآب
.
تو به گودال می روی
من به گور
ما به گردش زمین
کمر بسته ایم
.
یک گردی کنار لپ ام
یک گوی کنار ذهن ام
یک انار توی لبخند ام
یک جفت چشم میان کلمات ام
یک راه برای رفتن ام
یک گریز به گهواره ام
تنها یک رویا برای رختواب ام
خانه را کامل می کند
.
تو روی یک کابوس تلخ تلمبه می زنی
این کارها کمرت را کور می کند
.
اگر بلد نیستی
به سیگارم احترام بگذاری
به نیستان ای که ازش آمدی برو
.
باغ جهان نما
جهان را کند می کند
جانم را تازه
جوهر جوانش
اندام ِ حجله ی ِ جویباریست
برای جان ِ عزیز کرده ها
.
این جا من زندان بان
زندانی
مهمان
صاحب خانه
سوت و کور
سر و صدا
صوت و سیما هستم
سیاره کوچک ام
اتاق ِ محترم ِ مهربانم
.
یک مهر
.
خیلی احمق ام که می خواستم سیگار عزیزم رو ترک کنم، چه توهینی. ما فقط همدیگر رو داریم. ما همیشه همدیگرو داریم بی خیال نمی خواد با فاصله ی زمانی روزمره نشی، باش عزیزم، این روزها بخصوص باش و همه کس و کارم باش.
.
دارن دور می شن، این بد دردی می شه.
عکس یا از الهه یا اردلان میرهادی ـ یادم نیست دقیقن

2009-10-08T09:49:00.000-07:00

وقتی من مردم تو به تمام توان ترک ها رسیده ای، مخ ریغ می اندازد به حافظه،

سفیر ِ صفر

2009-09-26T00:23:00.000-07:00

چهار چرخه ی مقدس ذهن ام شده
چهار چرخه بچرخ به خراطی ِ اذهان
مردم در بیداری کابوس بیماری شده اند
چله چرا تمام نمی شود

2009-09-26T00:21:00.000-07:00

حنجره ی ِ خشک ِ خشم شان چرند می گوید

ــ

خوشه های انگور را شراب باید کرد

ــ

الهه که نیست ـ حجم این جا و آن جا روی سرم هجوم می آورد

روند ِ تکرار در تکرار

2009-09-26T00:18:00.000-07:00

بسی عزیز و بوسیده و تنها ییم

یک خط از خط خطی

2009-09-26T00:13:00.000-07:00

چند وقتی ست

گاه گاهی

اشتباهی نمی میرم

مجموعه شعر ـ یک بوسه توی ناف ام

2009-09-22T01:01:00.000-07:00

پرونده ی این شعرها یک روزه باز و بسته شد
و میان اش نفس های با ارزش و کم ارزش دمیده شده
به عزیزترین دوستانم

1

وقت سکس می شود موج خورد
وقت بیزاری می شود شور شد
وقت لذت می توان ناب بود
وقت بی وقتی می شود
به مدار ِ عزیزان مدارا کرد
مرا نگو به سخن بپرست
من می پرستم به پرستشگاه عریانی

2

لذت عریان ِ گردنت
گویی رسم را نمی داند
خشم می کشند
برای دارایی ای که از آن شان نیست
این گونه ست
که ندار می شوند
و مدام دار زدن ِ دریایی ها را
دست به دست
دل دل می کنند

3

شب های ِ لُخت
و روزهای ِ لَخت
را روانه کرده ام
به دیار ِ آبی ِ رویایت
که یاری ِ بیدارکردن عشق را طالبم
تمام توانم
طالب یک ذره شور است
که زیاده زود از ذات اَم
گریز زده

4

جای دست بند ِ سبزم
سر می خورد تو دلم
دل دل می زند
دل های بریده از
خاک ِ خاکستری
ذهنی کال و خسته
می نالد از بسته بودن
و دسته دسته
زیر باتون ها
می شویم
تُن تُن
آدم ِ کبود

5

این روزها مردم
خِسَت عشق ورزیدن دارند
و
نگاه دزدیدن
لیزهای ِ مستانه
و با شوق بوسیدن
این روزها
بوسه هم مثل بنزین
سهمیه بندی شده
به بند بند ِ ذات ِ تلخ شان

تمام توان ها
تورمان کرده به تندی کردن

6

اگر بیابمت

تو مست باش
من مستانه ات می شوم
تو شور باش
من شبانه ات می شوم
تو باد باش
من نسیم ات می شوم

7

تک تک ستاره ها
صورتی ِ لوس بودند
ماه ولی گردی اش
لذت کاویدن را گود می کرد
من خانه را یک دسته خوابیدم
تو خلوت را یک دسته گاییدی

8

مردانه بگو غریزه هایت
چرا فقط غر می زنند
زنانه بگو
گونه هایت را
شرم سرخ می کند
یا شهوت؟
شیدایی کن
با شوری که از جسم و ذهن
جویباری داشته باشد

9

جوری به جوانه بودن
عادت کرده ای
که می دانم
می خواهی همین طور
پرهیزگار
یک جا به گا روی
بوی مرداب می گیری
و گویی از روی بد ذاتی
دانه دانه لذت
تف می کنی
تا تهش خودت تفاله شوی

10

بانوی ِ باکره
کر کر می خندید
تا کون دیگری دهد
و کمی که از دلواپسی می گذشت
مثله گذشته تلخ می شد

11

کله ی کلمات کوک است
کار ِ کودن ها ساخته
نفس اگر کمی کم بیاوری
این ها کم کم
وجودت را می جوند
جور دیگری را جور نیستند
جلای ِ وجودشان تُرد است
و تمام توانشان تلخ

12

تو ترکه به دست
من تاک به مست
تا حالا تو پتو
یک بوس ِ تپل
گم کردی ؟
نه، تو درد مرا نمی فهمی
نه، تو مرا درد نمی فهمی
نه، تو درد نمی فهمی

13

مردم جو به گیرشان که گیر کند
ادعای ِ عاشقانه می زنند
من جو به گیرم که گیر کند
صد گور به گور
را گیر ِ صوت ِ سکوت می زنم

14

تو پنگال می کشی
برای روده ی ِ ذهن ام
من چنگال می کشم
برای روان طرد ام
این کلاس ِ کم آوردن است
کمی دیگر
هر دو
از جسم من
می میریم

15

کلاه داشتند
کور بودند
و کمی مستانه شور می خواندند
کلاه برداشتند
مرا بر سر گذاشتند
خیال عزت کردم
که تیغ ِ خورشید
ذات ام را خروشان کرد
این همه خریت
برای خاک کردن احساس
مرا با تو خودی نکرد

16

اون با یه موجودی که در ظاهر فریبنده است و یک ذره ظرافت ِ ذهنی نداره خوشبخت می شه، من با یه مشت خاطره ی ِ شیرین که خیلی هم از خزان شون نگذشته، خوره می زنم.

17

تو پای مرگ پوشیدی
من پشتی ِ پلک ات را
چشم که می ذاری
پوشش ام صاف می شود

18

پرده که درید
خون که دوید
جنون که خوابید
خواب که پرید
من به انسانیت خوی کردم ..
خوابش را ببینی؛
بیدارم کنی !

19

اهل ِ پستانِ ماده گاوها
و سوراخ های ِ کثیف بود
به پستی شان خو گرفته بود
گه گویی
شانس از من رو برگردانده
که لبخند کودکانه اش را دیدم
و گور دیگری
برای خاطرات ام کندم

20

پرو شدم
پهن بار ِ ذهن کردم
و پارو کشیدم
دریای ِ تعفن را
که پَرِ طاوس بیابم
و پُشتی ِ پلنگ
یک دریا پستی دیدم
و پا پس کشیدم
پاهایم خیس
رویایم روانی
روزگارم تلخ شد

21

پنبه پهلوانی کردن

تو پله ها را ندیدی
من هم که
اهل پابوس شدن نبودم
پرونده بسته شد
پهلوانان پیگیر نمی شوند

22

وقتی دختر بودم
درختی را می پرستیدم
خانه را موج می خوردم
مدرسه ای را می شوراندم
شهری را وله وله می کردم
و شور را با شراره می خواندم
مردها توان تلخی را
تا سیاهی آوردند
و توری بی ماهی به
دریای کودکی خوش خیال
بند ماند

23

یکی تو

تو طلوع می کنی
من تمام می شوم

تو تلخی می کنی
من تلخ می شوم

تو ترک می کنی
من ترک می شوم

یکی دیگر تو

من تلخی می کنم
تو تلخ می شوی

من درد می شوم
تو درد می کشی

من تند می شوم
تو سخت می کشی

من تار می شوم
تو پود می گیری

24

تو که می دانی طلوع را رنگ کرده اند
چرا قصه های عاشقانه
بالا نمی آوری و
به جرات
از تمام اش
غصه های عاشقانه بود
نمی گویی

25

امروز
روز ِ فردا را دزیده
و دولتی ها هم
هم این را می خواهند
می خواستیم چیزی را سبز کنیم
چرا چنین چاله میدانی شد فضا؟
چون اش را هم می دانیم
هم با ندانسته هایمان قاط می زنیم
و من هنوز دست بند سبزم را
ساده و سزاوار دوست دارم

26

طلوع کن
اما بدان دوردانه نیستی
و دوری که بگذرد
درمانده
میان آسمان می ماسی

27

تو طالع مرا خواندی
من طلوع تو را
در طالع من می مُردم
در طلوع تو می آمدی
و زود می رفتی

28
تکه تکه های ترانه
را سر هم کردم
تا به تو برسم
کمی برایم زیر پای گرفتند
کمی کم آوردم
و کم کم
گُم شدی

29

رنگ پلک ام پریده
سایه ی چشم هم که چرند می گوید
تو هم که چکامه ی موج در موج
چه می فهمی یعنی چه ...

30

چرا چهره ات چغلی ام را می کند
چرا چانه ات چرت می زند
چشم ات چرا چول شده؟
چون چاره ای نمانده
سیخ و سمباده
آن جای ِ هم کنیم؟
چال ات را گم کردم
یا تو اصلن چال نداشتی؟!

31

تو خالی

زیتون پرورده
خوک ِ تُرد
پلان ِ آخر ِ فیلم اروپایی
من روبروی مانیتور
سیگار می کشم
تو پشت دوربین
پلک می زنی
پادوها پُز ِ با تو بودن می دهند
من پرگار می آورم
و خط می کشم دور ِ حجم مان

32

پروانه یِ دروغگو
توی ِ دورغگو
پایه ی ِ دروغگو
پتوی ِ دروغگو
پس کو اون مَرده
که هنوز دروغی
دوست دارم نمی گه؟

33

پشم اِت ریخت
و پُر شدی
از پرت و پلا
وقتی پله ها رو از زیر پات کشید
تعجب شدی؟
فک کردی اینا سنگ اصیلن !؟

34

نه تو از پشت کوه اومدی
نه من از لای ِ پنبه
می دونی پدرسگ به کی می گن
به کسی که بوسه های ِ باور رو
بذاره لا لنگ اِش
و به نامردا لا پایی بده
و پول اش رو واریز کنه
به دفتر مشق ِ مکرر به تکرار
کارش اینه پدرسگ

35

پل های ِ پیر
پتوهای ِ کهنه
پیرمردای ِ پیزوری
پشته های ِ پرت
پا دادن تا اشک ام رو در آرن
وقتی چشام خیسه
تو پله هُل اَم نده
و تو تلفن تُف ام نکن
فقط یه گوشه وایسا
پا بده تا اشک ام رو در آری

36

یک بوسه توی ِ ناف ام

یک دست روی سینه ام
یک لب روی ذهن ام
یک بوسه توی ِ ناف ام
یک جام بالای ِ سرم
یک زیر سیگاری
توی ِ لپ اَم
یک شعر میان نَفَس ام
تمام پازل را پر می کند.
کسی پا پی اَش نمی شود !؟

37

بیا این آپارتمان قدیمی
رو پر کنیم
یه جا خنده بریزیم
یه جا غصه
یه جا مرگ
یه جا یه لبخند ِ خوب ِ کُنجدی
و یه جا، جا به جا بمیریم

38

دل ام دوستانش را می خواهد
دوستی دست ام را سبز می کند
صورت ام را شیرین
لبخند ام را واقعی
روح ام را رها
روان ام را شاد
دست دوستی دلم را باز می کند
صداقت ام را تحریک
لبانم را شاد

39

اگه هم خدا باشه
خیال نکن
به یک نخ سیگار نفروشم اش
تو به راه خدا برو
من به راه ِ خوب ِ خروشیدن

40

خیلی خوب باید بغل ام کنی
تا از زیر دست اِت قِل نخورم
تو نفس اِت به صفر نرسم
خوب باید آغوش باشی
تا غش کنم به این قائله
قرتی بازی قیمت دارد
قانون را شکستی
به لمس ِ نرمه ی ِ ذهن ِ قِرمریزدای
از قیمت ِ آغوش اَُت می گذرم

41

تو چرا به روی دگارا نمی آوری
این گاری مضحک اش کرده
و گویی برای پرستیدن اش
باید بدبختی اش را
مضحک هم کنی
ای گاری بکش این دگارای ِ بدبخت رو
تا بخت بازی را رنگ کند

داروی بی حسی ـ زمان

2009-09-22T00:59:00.000-07:00

یه زمانی چقدر با مامان کل کل داشتم، چقدر محدودیت باید می شکوندم، چقد تو شیراز تنهایی گرفته بودم، یه زمانی چقدر دنیای ِ زن ها برام غریب بود. زمان چه سریع می گذره، آدم ها با چه سرعتی عبور می کنند، من چقدر گیج ام این روزها و روزگار چه بی خیال به روند خودش پیش می روه، گاهی حس می کنم تاریخ ها را اشتباه می گم، سال ها رو زیادی می شمارم، روزها رو پشت سر هم گم می کنم از بس که سرعت زمان زیاد و بی حس کننده است من گُم شدم.
29 تیر 1388

سطح را می مالند

2009-09-22T00:57:00.000-07:00

از این جا همان قدر می دانم که نه بیش و نه کم که کمی کم داری به کوری ِ چشم ِ چپ ِ چال شده ای که دیگر دیدن به یاد ندارد و دوان دوان می رود به دودی که از سر ما سبز شد به شیش هشت شوری که شیدایی از بر کرده برای از بر و رو انداختن زرق و برقی بس سطحی که از سطوح بالا می آید و سزاوار است که بالایش می آورد.

خانه

2009-09-22T00:50:00.000-07:00

بله بیتلس تو این مود خیلی خوبه البته نه به خوبی تو، تو که خیلی خوبی و از اعجایب دنیا اینه که زندگی بی برنامه ام روی نظم عجیبی به خط شده گاهی خط منحنی می شه ولی از مسیر بیرون نمی زنه. وقتی آدم دلش واسه زادگاهش تنگ می شه دلش تنگ شده ولی من دلم می خواد برم بندر و به مخاطبی که برای این متن دهن کجی می کند پیشاپیش فحش بدم و بعد، بعد چه بخوام چه نخوام خط ِ نظم من رو به پیش می بره جایی برای پشیمونی نمونده خوشبختانه این آخرین چیزیه که می شه ازش گذشت و بهش برگشت تو زندگی من. اسپری زرد برای زیر بغل و ما شکارچیان مار و مارمولک شدیم، شب از کمد مار محترم از کنار من که استوپ شدم فیس فیس رد می شه و صبح مارمولک ِ گرامی زیر کاناپه چرت می زنه و تمام این ها به نظم زندگی من صدمه ای نمی زنه چون مغول ها حمله ی من و مامان به جانور موذی با تار و مار و دمپایی و تیر آخر سیفون روی جانور دو تکه با دم لرزانش کشیده می شود، یک لحظه خواسته ام بگم مامان این گرگور است ولی خوب زندگی بدون گرگورها آسایش اش سرشار و شروع صبحش شیرین تره.
زمستان 87

درد ِ درد ِ من

2009-09-14T13:33:00.000-07:00

از ترس معتاد نشدم
از ترس همجنس باز نشدم
از ترس از لبه ی دیوار نیافتدم
و افتادم به جان ِ هجاهای ِ درهَم
چشم ام می ترسید
دلم می لرزید
ذهن ام هشدار می داد
روح ام تلخ و طَرد شد
و شوری لحظات
چرا شیرینم نکرد؟
من می دانم ـ کلمات می دانند
کوری ِ چشم ِ پیر ِ ریز می داند
و مردی آن طرف تر
بدنم را رُند می خواند
ذهنم را اَکابری

بیست و سه ِ شش ِ هزار و سیصد و هشتاد و هشت ـ تهران ـ در جمع مهربانان ( الهه ، آراز )

پیچش ِ روده های مخ ام

2009-09-06T14:00:00.000-07:00

عشقی که تو روابط دوستانه می بینم بسیار بی غل و غش تر از عشقی ایه که تو رابطه های عاشقانه ی مرسوم دیدم راستی چه فرق می کنه که با یه مرد ادامه بدم یا تنها؟ جایی که ذهن ات ارضا بشه خیلی رضایت بخش تر از اینه که بدن ات ارضا بشه و ذهن ات صدمه ببینه در واقع هم بستری بدون هم فکری کرخت و عذاب آوره یا شاید برای من این طوره. ابتدای امر فکر می کردم شدیدن محافظه کار شدم اما بیشتر که از رابطه دور شدم و در دوستی ها مخلوط چیز جالبی که کشف کردم این بود که محافظه کاری در کار نبود و شهوت ارضای ذهنی شاید بسیار قدرتمند تر از شهوت ارضای جنسی و عاطفی ِ سانتی مانتال من رو احاطه کرده. این که یه نفر حرف آدم رو بفهمه خیلی بیشتر از این که یک نفر تن آدم رو بفهمه خلصه آوره شاید این یک جور وسواسه ولی لذتی که وسواس در یک انتخاب می تونه بده خیلی سرشارتر از لذتی که ارزش های ذهنی بشری رو زیر سوال ببره برای دقایقی یا زمانی کوتاه و البته فکر نمی کنم طولانی چون ذهن شروع به اعتراض می کنه می تونه باشه. البته این که فرعی های ارزشی گاهی ممکنه زیر پا گذاشته بشن خیلی هم پررنگ نیست ولی کلیات ِ این مسئله است که خیلی درگیرم کرده در واقعه این که بدنم مجبوره به گُذرهای ذهنی ام احترام بذاره. البته این نباید با کنج عزلت گزیدن و سرکوب خواسته ها قاطی بشه در واقع طبقه بندی خواسته و ارجحیت دادن به بعضی خواسته ها در مقابل دیگر خواسته ها مثل این که کسی که دیوانه وار کلمات را می ستاید و بسیار خطوط در طراحی را دوست دارد نهایتن دست از یکی شسته و تمام توانش را برای نوشتن بذاره.
ختم کلام این که دوست دارم هرکس این پست رو می خونه نظرش رو بگه.
اگه این نظر رو بیمارگونه می بینه
اگه وسواسی می بینه
اگه هرچیزی که من به ذهنم نمی رسه می بینه، بگه.
در واقع این جور خواست کمک ِ ذهنی برای درگیری فعلی ذهنی منه.

پیام بازرگانی

2009-09-06T12:39:00.000-07:00

امروز یه بابایی زنگ زد از سر و کله ی صداش شهوت می باره از بس مثه سگ باهاش حرف زدم به جای پیشنهاد سکس سفارش کارت ویزیت داد.

nafahm amadam baz?

2009-09-02T05:59:00.000-07:00

لاس ماسه به حواسه که می گه نسیم سه فاز پریده ات را نپورن تو پیاده رویی که پر از فضله شده تا فضیلت بار آورند و فضای ذهن شان پر است به پروانه چرخ زدن ِ زورهایی که زدم و به زالوها رسید و سرپرست سه فاز ِ دریغ من سه آهنگ سوت واریست که وارونه می زنن به زوالیت ِ زنگ هایی که زارت و زورت می زنند به زمینه ی زوال، خوش باش بی همه کسی تا بلکه کسی شود برای خودش تنهایی، کسی که کُس نمی گوید.

وای

2009-09-02T05:57:00.000-07:00

سوت دریغ می خورد به ستاره ها که سلام می دهند نور چراغ قوه ایی روی من می افتد که عابری گذشت که خیلی دراز بود و خیلی هم قوز داشت و سلام می دهند به سلامتیه سرت سبز و دلت خوش باد جاوید دیگه نبینیمت که نابینا بمانیم از دیدن مرض های نادر بهتر است و سُر می خورد چیزی جایی که می گویندش دل که باشد که بیش از این سهم ما نباشد.

“مشکوک به شَک اَشک ندارد که، نگاه ندارد که، تا فعلن فقط ادامه دارد”

2009-08-26T07:17:00.000-07:00

مغز نامردم به تن ام ظلم می کنه، اختیارات وجدانی ام به ارزش هام فحش می دهند. این روزها این طوری ها هضم می شود، معده و روده و ذهن خط می اندازد و خش می افتد

2009-08-22T16:18:00.000-07:00

مردم .. همه ی مردم .. چشم به راه مْردن مرد مفلوک که مفتی مفتی از آنها بریده به دنیا آمده چشم هیز کرده اند. مردم همه ی مردم از همین قماش قسط ای و نقد آمدند و مرد مفلوک کوتاه نمی آید از آمدن

2009-08-22T10:48:00.000-07:00

عادت به عادات را می شود کنار گذاشت؟
نیستی را می شود عامل هستی بیخود دانست؟
رنگ را می شود بی رنگ کرد در لحظات حضور؟
بی رنگی را می شود رنگ کرد؟
من از این خط به خزان کشیده به جایی می رسم؟
تو جایی از این جا می رسی به هرجا؟
بوی هم آغوشی غریبه ها با آشناها می آید.
ای آن که برایم پر می کنی سیاهی را.
آدم های باهوش به هوشانه می روند.
آدم های بیهوش به کْما/ به کْمد / به کْنج.

آژير مي كشد حجم ِ وجودم

2009-08-16T18:03:00.001-07:00

مازوخيست هاي كوچكم را مي پرستم براي سوت ِ آخر ِ سه فاز ِ عاطفه ام.

براي عزيزانم

2009-08-16T18:03:00.000-07:00

وجودشون و حضورشون خيلي چيزهاست.
دوست داشتن ضرب مي گيريد و شور و شوقي
نيست ولي شاهد لحظات ِ خوب زندگي ام همين ها
با همه صداقت شان هستند.

خسته از پيگري روز

2009-08-14T09:50:00.000-07:00

نمايش خانه هاي ِ پر حجم ِ ذاتم زور مخلص مي زنند براي پيگيري يك دانه دوردانه كه دوانده تمام اصول ام

روي سرسره ي دود ليز مي خورم

2009-08-13T02:39:00.000-07:00

وا‍ژه ها بخوري ام مي كنند
از كشت ِ كنايه مي رويند آدم هاي ِ غر غرو كه نه مثل بهار غر مي زنند نه شكل فرهاد فقط سياه مي كنند خط سپيد ِ دود را

كاش هميشه عصاب داشته باشم

2009-08-12T13:05:00.000-07:00

ريزش آب مي ريزه تو وجودم و جهد براي كنترل فريادها و خواسته ها و خواهش ِ رضايت از خود داره مي خورتم.

for ely , bahar , ardi and and and

2009-08-09T10:27:00.000-07:00

دوستایی دارم که با دنیا عوض اشون نمی کنم
دنیایی دارم که دوستام برام قابل هضم اش می کنن

for cigarette

2009-08-08T00:25:00.000-07:00

اگر رفیق شفیق است درست پیمان است
حریف کوه و کوچه و خانه و خیابان است

برسانم

2009-08-04T02:16:00.000-07:00

بعضی وقتا به جای دلخوری حالم بهم می خوره، همون موقعه ها به جای صحبت در می رم، به جای ایستادن سرگیجه می گیرم، به جای به جا اوردن جا به جا بالا می آرم. دقیقن در همین زمانه است که زمانی برای آدم ها نمونده. دیشب بعد از هزار سال نوری محمد اسدی رو دیدم. چقدر از این که هنوز وجود داره شاد شدم، بعضی از آدم ها پتانسیل شوق و شورن.
......................................................
هجای آخر خمیده خمیده می پره روم کنار می گیرم تا کناره ی دیوار و از کف ِ ذهن ام بالا می روم و زور می زنم برای مشتق ِ احساسات و سور می دهم سواد ِ ادبی ات را، راستی این روزها حالت چطور می گذرد بر مدار ِ دود و دَم و دَله های ِ با فرهنگ. تو هم بریدی؟ یا بریده بریده می روی تا بستر ِ دوباره ی دَنگ دونگ و دیوانه می شوی. نمی دانم دانسته هایم به دردت خورد یا خورد و خوراکت را خز کردی برای یک مشت موش ِ گرد، شاه شمشاد قدان این روزها کجایی، جایی جایم می دهی برای ثانیه های کله کوکی ام فکر بکنم؟ بیچاره ابونواس اهوازی در چه حالی می خواند جانا جنان ِ من .. بگذریم به گذار ِ لحظه ها این آدم ها متغییر ِ لحظات اند در زید بازی ِ رنگینک های ِ دیوار. داری کجا می روی خط ِ سیاه؟ برسانم.

آیینه

2009-08-04T02:09:00.000-07:00

همیشه به تو، خودم و این آینه شک داشتم. همیشه خواهم داشت.

allright, gambler

2009-08-02T03:26:00.000-07:00

از آدم ها كنار مي گيرم، كنارشان مي مانم بي هيچ لمسي، بي هيچ باوري. دوستشون دارم بي شور و شوقي.
اونقدر آروم ام كه انگار اصلن نيستم. از زل زدن به آينه سرم گيج مي رود و تصوير رو باور نمي كنم از اين
دنيا پر از انعكاس به شك افتادم و اين آدم ها لمس شدن، باور شدن و دور شدن نه من از دنياي ِ اونام نه خارج
از دنياي اونا، خيلي خوب قمار باز دست آخر رو بريز، ولي من جمع اش نمي كنم.

سه و سي و سه دقيقه.
به وقت خونه الهه اينا.
با حال خوب ـ اعصاب آروم ـ بي تفاوتي عاطفي و شكم ِ سير

از این شهر می گذرم

2009-07-31T07:53:00.000-07:00

بچه بازی ها، کل کل ها هرچی سنم بالاتر می ره بیشتر به این نتیجه می رسم که من این کاره نیستم. فقط می تونم بایستم دریدن ها رو نگاه کنم. گاهی قدرت طلبی و جو سازی هاشون حالم رو بهم می زنه و گاهی برام هیچ فرقی نمی کنه که بیشتر هیچ فرقی نمی کنه. نه کل کل هاشون برام مهمه و نه کله انداختن شون فقط آزارم می ده، انسان چه موجود درنده ایه و آدمایی که دوزار از بقیه سوا می دونیشون گاهی با همین تصویر ها چقدر زشت به نظرت می آن و باید لب رو لب بذاری که وسط این بازی ها وساطت کردن همانا و آلوده شدن همان. همه مدل تجربه روز به روز تلخ تر و کناره گیر ترم می کنه، همه جوره که با همه مدل آدم بپری کم کم خسته می شی و دلت می خواد یه گوشه آروم واسه خودت انسان باشی و بی کله اگی پر حرارت ات رو دور از چشم همه یه گوشه ای بالا بیاری.

نَفس آنه

2009-07-28T10:10:00.000-07:00

تردید من به آسمان و شک ام به زمین هر روز میانه رو تر اَم می کند جانی.

تردید

2009-07-28T08:25:00.000-07:00

دیشب پشت اسم یه دوست قدیمی واسه خاطر یکی دیگه که از شرافت اش زیاد شنیده بود یه دونه از اون زد های معروف ام گذاشته ام که دیگه اسمش جلوی چشم ام نباشه و هروقت زنگ زد یادم نره خط قرمز دور کله اش بکشم ولی امروز صبح دوست زنگ زد درباره ی اون آدم آماری داد که باعث شد حس خفگی بهم دست بده تا سه ساعت بعدش اون زد از پشت اسم رفیق قدیمی پاک نکردم، حسابی گیج می زدم، نمی دونم چرا وقتی حرف می زد یاد اتفاقی که برای دانش اندوز تو کتابخونه افتاد شدم « تهوع » دلم می خواست به جایی ربط اش بدم هرچند که سربسته گفت ولی خیلی خسته ام کرد حرفاش، شاید بزرگ شدن یعنی محافظه کار شدن چون روز به روز بیشتر اون جرقه های آتیشی که از پس کله ام بیرون می زد و انقدر پر نور بود که جلو چشم خودمم نمی دیدم کم سو تر می شن.

تلاش ِ یک

2009-07-27T06:08:00.000-07:00

دوستا دستی تکون می دن که هستن، می فهم ام این یعنی دارن می رن. کجا؟ تو کما، توی ِ خَش، تو در توی ِ زندگی
دوستا هستن، دوستی هم می کنن گاهی ولی دلم غربت ِ فریادهای ِ خش دار همیشه ام رو داره و خیلی دلم می خواد
خیلی زیاد داد می زدم کجایی. تصمیم گرفتم یه جوری بنویسم که مردم هم زبونش رو بفهمن و به قول یه دوستی دیگه
وبلاگم کوچه بن بست نباشه هرچند که نثر وِرد گونه ام همش زیر لب امه، توی ذهنمه، گاهی به جای من هجا می ده
ولی خط کشیدم از این نثر که درد داره هر جایی ایم که به جنبش ِ او جنبیده.

دایره ی ِ دودی اش پس کله ام ویراژ می رود

2009-07-26T10:56:00.000-07:00

در لحظه ها خمیر می شوم، برای فردا عزا می گیرم، گیریم که رفت ها پشت سر نگاه نمی کنند حالا این جا چی نشون کنم به نوشتن این که یادم هست 5 مین روز ِ 5 مین ماه ِ سال را، حال خراب را خودی شدی بیا و بنشین به نماد ِ خانه ی سوخته ی ِ عاطفه اَم. تو نیستی و دیگران اصلن شبیه تو نیستند... تمام توان ِ ذهن ام را می کشم روی دایره می گوید گویی نمی خواهی جانم را بگیری و گورمان را بکنی تا کمی نفس تازه کنیم که به کرم ِ ذهن رسیدیم، دیگر بس است، به دودهای ِ دیوار ِ اتاقم قِسم می شوم و قاطی می کنم با کمر ِ بریده که کمی هم نمی تواند کله اش را بالا بگیرید و گاهی می ترسم هم امروز مردم حمله کنند.

این روزهای در مُخ ام سخن سبز نمی کند جایی را

2009-07-25T00:15:00.000-07:00

می گویند از ناصر خبری نیست مگر این که حجم چشم چپ اش پوکیده باشد در ثانیه و ثلث ِ سوادش دیوانه اش کرده باشد من که می گویم پژمان جان مانده در جرم ِ خط ِ قرمز و بوق زرد می کشد ولی نگار که جانا نگارایی بود برای خودش خانه را خزان کرده در دیوار ِ سوراخ دار ِ سواد ِ ادبی اش که شال سبز دارد برای یاد ِ جای ِ سوخته اما آن یکی آن یکی پناه برده به لغت و در چهار سوی ِ کلمه کاری نمی تواند بکند که مدام کلمات برایش زاری می کنند به آدم ها نگاه می کند آن یکی به آدم صدا می کند آن یکی من در کنج سایه اش افتاده ام سخن سبز نمی کند جایی را.

بریده بریده تا بریدن

2009-07-24T07:58:00.000-07:00

به خالی مسیر خیره خیره سر می کشم

همیشه چنین سکوت می شکند

میان می دوم در کاشی های سیاه

تیره و تار می رود سرم

شد چهار خط خط های بی ربط بالا که تمام ربط چهار ثانیه سنگین بود

همیشه به افتخار ثانیه های کله کوکی

همیشه یک کوک کم کرده اند مرا برای ماندن

خانه خراب ِ لحظه اَم

2009-07-23T00:25:00.000-07:00

یک گوشه ی مُخ اَم

فرمان ایستادن تا دور می دهد

ـ کلمه